Κανείς δεν κατάλαβε πώς ξεκίνησε.. Μόνο ότι ξαφνικά, οι κάρτες ήταν παντού.. Έπεφταν από τη στέγη, ξεπηδούσαν από το τζάκι,
(..Η Φιλία Πριν τον Χρόνο) Το σπίτι είχε σωπάσει.. Όχι από φόβο, αλλά από δέος.. Ήταν η πρώτη φορά που
(..και Το Ξίφος Που Δεν Ξεχάστηκε) Το δωμάτιο με το πιάνο δεν είχε ανοιχτεί από τότε.. Η σκόνη είχε καλύψει
Γράφω από ένα ήσυχο, απομακρυσμένο μέρος, με μόνη θέα τη θάλασσα και λίγους γλάρους να πετούν στον ορίζοντα.. Εδώ δεν
(Η Βιβλιοθήκη Ξυπνά) Κάποιοι λένε πως το σπίτι της Ταλίθα και του Πωλ ήταν στοιχειωμένο. Όχι από φαντάσματα, αλλά από
Εκείνοι που δεν τα παρατάνε Τα πρωινά του Αυγούστου, όταν ο ήλιος ανεβαίνει βαρύς και η ζέστη καίει τα πάντα,
Σήμερα ο καιρός θυμίζει Σεπτέμβρη κι ας γράφει ακόμη το ημερολόγιο Αύγουστο..Το πρωί σηκώνομαι με δροσιά, ανοίγω το παράθυρο και
Όλα είναι κλειστά σήμερα.. Όχι μόνο τα μαγαζιά..Όχι μόνο το ταχυδρομείο..Όχι μόνο η θυρίδα 49 που, κανονικά, θα με περίμενε..
Μια φορά, όχι πολύ μακριά από εδώ, ζούσε μια γυναίκα που είχε μάθει να μαζεύει τον κόσμο μέσα σε μικρά
Αγαπημένε μου αναγνώστη, Το περασμένο Σάββατο, μια πρόσκληση από τη “συμμαθήτριά μου”, την Ιωάννα, με οδήγησε στο Λαύριο, σε μια
Ο Αύγουστος πάντα με φέρνει πιο κοντά στη θάλασσά μου.. Όχι σε κάποια διάσημη, μακρινή ακτή, αλλά σ’ εκείνη που είναι
Υπήρχαν νύχτες που ο Πωλ δεν χωρούσε πια μέσα στο ίδιο του το σώμα…Που ο αέρας έμοιαζε στενός, και οι
Ο χρόνος δεν περνά όπως επιμένουν τα ρολόγια… Περνά μέσα από μάτια που αλλάζουν…Και στα μάτια του Πωλ, κάτι είχε
Ταλιθά… Δεν ξέρω αν αυτό είναι το τελευταίο μου γράμμα, ή το πρώτο μου τέλος… Δεν σου γράφω πια για
Ταλιθά μου, Σε νιώθω πιο έντονα μέσα στις σιωπές μου… Όταν τα χέρια μου αγγίζουν τον αέρα χωρίς να ξέρουν
Γράμμα από την Άλλη Όχθη Πωλ, Δεν ξέρω αν εκεί που βρίσκεσαι είναι μέρα ή νύχτα…Εδώ, δεν υπάρχουν ώρες…Μόνο μικρές
(τότε που όλα χωρούσαν σε μια βόλτα με ποδήλατο και μια κασέτα) Θυμάσαι τα καλοκαίρια στην Αυλίδα; Τη ζέστη που
(Μιλάει το Λεξικό του 1972) Τον τελευταίο καιρό, οι μέρες μου είναι γεμάτες σιωπές και λέξεις.. Πολλές λέξεις.. Κάποιες τις
Ο πόνος είχε γίνει σχεδόν ποιητικός από την έντασή του. Ένας πονόδοντος επικός, που χτυπούσε αυτί, μάτι, και κάτι ακόμα
Μετά… μετά… μετά… κι ένα λεξικό Μετά από μια μέρα που μύριζε ήλιο και άσφαλτο, από εκείνες τις αθηναϊκές που
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullam.
