The written loom

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

Το περασμένο Σάββατο, μια πρόσκληση από τη “συμμαθήτριά μου”, την Ιωάννα, με οδήγησε στο Λαύριο, σε μια συναυλία κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό. Μια συνεργασία της Φιλαρμονικής Λαυρίου και Κερατέας, που ένωσε νότες, ανάσες και καλοκαιρινές συγκινήσεις σε μια σκηνή γεμάτη φως..

Ο αέρας ελαφρύς, σαν να είχε κουραστεί κι ο καύσωνας και την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Το φεγγάρι, μια ανάσα πριν την ολότητά του, παρακολουθούσε κι αυτό σιωπηλό, καθώς ο κόσμος μαζευόταν σιγά σιγά, για να αφεθεί στις μελωδίες της φιλαρμονικής..

Κρατούσα το πρόγραμμα και χαμογελούσα περήφανη διαβάζοντας το όνομα της Ιωάννας ανάμεσα στους μουσικούς..

Και ύστερα… οι πρώτες νότες.. 
Bon Jovi.. Scorpions.. Toto.. !!!!!

Η δεκαετία του ’80, του ’90 — και όχι μόνο — ζωντάνεψαν μέσα από τις μελωδίες της φιλαρμονικής, σε εκτελέσεις τόσο τρυφερές, τόσο μελετημένες, που με ταξίδεψαν σε εποχές και συναισθήματα..

Κι εύχομαι αγαπητέ μου αναγνώστη να ήσουν εκεί..
Να έβλεπες τα νέα παιδιά στην ορχήστρα — με τόση αγάπη στη μουσική, με σεβασμό στον ήχο, με ευλάβεια σχεδόν για τις πρόβες που προηγήθηκαν..
Να άκουγες πώς η προσπάθεια γίνεται προσφορά. Πώς η τέχνη, όταν δίνεται με όλη την ψυχή, σε ακουμπά χωρίς φωνές..
Να μοιραζόσουν μαζί μου αυτή τη συγκίνηση..

Η βραδιά έκλεισε στην παραλία, με την καρδιά μου να χτυπάει ακόμα στον ρυθμό των μελωδιών..

Μουσική, φεγγάρι και αεράκι… κι ένα αόρατο χέρι που μας ένωσε όλους, έστω και για λίγο..

Ιωάννα, σ’ ευχαριστώ. Για την πρόσκληση, για το θέαμα, για την ακρόαση… για όλα.. 

Και σ’ εσένα, άγνωστέ μου αναγνώστη, στέλνω λίγη από τη μαγεία αυτής της βραδιάς :

Μακάρι να βρίσκεις πάντα μουσικές που σε κρατούν κοντά σε ό,τι αληθινό.. να βρεθείς κάποτε κι εσύ σε μια τέτοια βραδιά.. για να δεις με τα μάτια σου πως η μουσική δεν είναι ποτέ ένας απλός ήχος.. Είναι χτίσιμο.. Είναι αγάπη.. Είναι γέφυρα..

Με αγάπη,

Τατιάνα,