Αγαπημένε μου Αναγνώστη, Δεν σε ξέρω, μα κάτι μου λέει πως κι εσύ έχεις περπατήσει κάποτε σ’ ένα δάσος γεμάτο

Χθες το βράδυ, ενώ μια σειρά κυλούσε σιωπηλά στην οθόνη, κάποιος κάπου θυμήθηκε ξανά τη ρωγμή.. Η σειρά λεγόταν «4

Σάββατο βράδυ, με ένα ζευγάρι βηματάκια Καθώς δούλευα αργά, φτιάχνοντας αναρτήσεις και σκέψεις για τις λέξεις που θέλω να αφήσω

Αγαπημένε μου αναγνώστη, Διαβάζω ένα βιβλίο.. Για πολλοστή φορά..Όχι γιατί δεν θυμάμαι την ιστορία, αλλά γιατί κάθε φορά μου θυμίζει

Απόψε, το φεγγάρι είναι ολόκληρο..Ντυμένο στα κόκκινα..Όχι από θυμό, μα από συναίσθημα.. Σιωπηλά, στέκει ψηλά σαν Θεά που θυμάται τα

Σεπτέμβρης.. Για εμένα εδώ στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένας μήνας στο ημερολόγιο.. Είναι η αρχή.. Πάντα έτσι τον ένιωθα,

Υπάρχουν μέρη που μοιάζουν να έχουν μείνει λίγο πίσω στον χρόνο.. Στη δεκαετία του ’80.. Εκεί που οι ταμπέλες έχουν