Δεν ήταν μονοπάτι.. Ούτε δρόμος.. Ήταν ένα κομμάτι γης που είχε κουραστεί να είναι γη..
Κάποτε κυλούσε νερό από πάνω της.. Κάποτε άντεχε τα βάρη.. Τα βήματα, τις σιωπές, τα σώματα.. Έπειτα όλα σταμάτησαν..
Ο ήλιος έγινε βάρος.. Ο αέρας ξέχναγε να φυσήξει.. Κι εκείνη ράγισε..
Στην αρχή λίγο, σαν ρυτίδα σκέψης..
Ύστερα περισσότερο, σαν ρήγμα..
Άνοιγμα..
Σκίσιμο..
Ήταν εκεί που την είχε αφήσει.. Όχι την γυναίκα.. Την ανάμνηση.. Την υπόσχεση.. Εκείνη την καρδιά στην άμμο που την έσβησε το κύμα αλλά όχι ο χρόνος..
Κανείς δεν είχε γυρίσε.ι. Ούτε για να εξηγήσει, ούτε για να ρωτήσει..
Μα κάτι στο σώμα της την τράβηξε πάλι πίσω..
Όχι για να θυμηθεί. Ούτε για να ψάξει κάτι..
Ήρθε γιατί δεν άντεχε άλλο να στέκει..
Ήθελε μια ρωγμή για να χωρέσει μέσα της..
Κάθισε χάμω.. Εκεί, στο σπασμένο χώμα, στο μέρος που δεν κρατούσε τίποτα πια..
Το ξύλινο παγκάκι είχε λιώσει στον χρόνο..
Το παρεκκλήσι έγερνε προς τη σιωπή..
Η καρδιά που είχαν χαράξει, είχε γίνει εικόνα μόνο στο βλέμμα της..
Αλλά η ρωγμή.. η ρωγμή ήταν ακόμα εκεί..
Σα να την περίμενε..
Όχι για να της πει κάτι..
Αλλά για να της δώσει χώρο..
Ώρες ή μέρες, δεν ήξερε..
Όταν σηκώθηκε, το έδαφος είχε τραβηχτεί ελαφρώς..
Σα να είχε πάρει μέσα του κάτι δικό της..
Και η ρωγμή δεν ήταν πια μόνο ρωγμή..
Ήταν ανάμνηση..
Ήταν υπόσχεση..
Ήταν παρουσία..
Ένα σημάδι..
Από εκείνα τα λεπτά, προσωπικά μονοπάτια που δεν βλέπει κανείς, εκτός από εκείνους που ξέρουν πού να σκύψουν..
Έτσι τελείωσε η ιστορία του ξυλαριού, της καρδιάς και της ακτής..
Όχι με ένωση..
Αλλά με χώρο..
….. όντως τελείωσε όμως?
Αφήστε μια απάντηση