Στα Χρυσά Στάχυα του Τέλους
Το φως έπεφτε χαμηλό, εκείνο το φως που δεν λάμπει, μα γυαλίζει σαν υπόσχεση..
Η Ρόουζ βάδιζε ανάμεσα σε στάχυα που σάλευαν αργά, σαν να την αναγνώριζαν.
Δεν χρειαζόταν να θυμηθεί.. Το σώμα της θυμόταν..
“You’ll remember me when the west wind moves..”
Δεν τραγουδούσε φωναχτά.. Μόνο τα χείλη της ψιθύριζαν, σαν να έδινε ρυθμό στο βήμα.. Αυτό το τραγούδι δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι.. Ήταν το μέρος.. Ήταν τα στάχυα.. Ήταν ο τρόπος που κάποτε ειπώθηκε μια υπόσχεση, και δεν τηρήθηκε..
Κι όμως.. εκείνη ποτέ δεν θύμωσε..
“I never make promises lightly..” είχε πει.. Και το εννοούσε..
Ό,τι δεν κράτησε η ζωή, το κράτησε η Ρόουζ μες στα χέρια της.. Μα όχι σφιχτά.. Όχι σαν εκείνους που κρατούν από φόβο.. Το κράτησε σαν σπόρο.. Και το φύτεψε μες στη σιωπή..
Στο χωράφι εκείνο των χρυσών στάχυων, τίποτα δεν ουρλιάζει.. Ούτε ο πόνος, ούτε ο έρωτας.. Όλα μοιάζουν να έχουν ειπωθεί, και όμως κανείς δεν τα άκουσε τότε..
Τώρα, όμως, η γη τα ψιθυρίζει πίσω.. Η Ρόουζ κάθεται.. Τα δάχτυλά της αγγίζουν τα στάχυα όπως κάποτε αγγίζονταν σώματα..
Και μέσα της ανεβαίνει ένας ρυθμός, όχι λύπης, μα βαθιάς αποδοχής.. Κάποιοι αγαπούν μόνο για λίγο.. Κάποιοι δίνουν την αγάπη όπως ο ήλιος δίνει φως στα χωράφια: χωρίς να κρατά τίποτα πίσω..
Κι έτσι είναι η Ρόουζ.. Δεν χρειάστηκε ποτέ ανταπόδοση.. Δεν έγραψε ποτέ τραγούδια για να την τραγουδήσουν πίσω..
Μα αν τύχει και περάσεις από εκείνο το χωράφι, αν φυσήξει ο άνεμος και ο ήλιος πέσει χαμηλά, θα δεις μια φιγούρα να περπατά με τη σιωπή μιας μεγάλης αγάπης και τη μελωδία μιας υπόσχεσης που τηρήθηκε σιωπηλά..
“And I swear, in the days still left, I will walk in fields of gold…”
Ρόουζ..
Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Α.Κ. για τη φωτογραφία με τα στάχυα που μου έστειλε.. Έγινε το φως και η σιωπή αυτού του κειμένου..
Αφήστε μια απάντηση