Απόψε, το φεγγάρι είναι ολόκληρο..
Ντυμένο στα κόκκινα..
Όχι από θυμό, μα από συναίσθημα..
Σιωπηλά, στέκει ψηλά σαν Θεά που θυμάται τα πάντα: όσα ειπώθηκαν, όσα έμειναν μέσα στα βλέματα, όσα γλίστρησαν από τα δάχτυλα των ημερών..
Οι παλιοί τη γνώριζαν..
Οι μάγισσες την περίμεναν..
Οι λύκοι τραγουδούσαν για χάρη της..
Όλη η φύση σεληνιαζόταν, και ακόμη το κάνει..
Το φεγγάρι δεν φοβάται την αυριανή μέρα..
Ξέρει πως θα αρχίσει να χάνει το φως του, λίγο λίγο, μέχρι να γίνει αόρατο..
Αλλά δεν πονά γι’ αυτό.. Γιατί κάθε του κύκλος είναι ένα ξόρκι:
Να χαθείς, για να επιστρέψεις..
Να μικρύνεις, για να ξαναγίνεις ολόκληρος..
Κι απόψε, όπως κάθε φορά, θυμίζει σε όλα τα πλάσματα της γης, άνθρωποι, δέντρα, ζώα, νερό, πως η ολοκλήρωση δεν κρατά για πάντα, αλλά είναι αρκετή..
Και πως η απώλεια φωτός δεν είναι το τέλος, παρά μόνο η απαρχή της επιστροφής..
Γι’ αυτό, μην σκύψεις το βλέμμα..
Η Ματωμένη Πανσέληνος είναι εδώ..
Και απόψε, τα πάντα θυμούνται..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση