Για όσους νιώθουν ότι δεν προλαβαίνουν.. Υπάρχει μια εποχή του χρόνου που οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί, οι άνθρωποι της ψυχής,

Τρέχουμε για να προλάβουμε τα πάντα.. ξεχνώντας πως, κάπου εκεί πίσω, τα πράγματα που είναι για εμάς προσπαθούν απλώς να

Η Νύχτα της Επιστροφής Κάθε χρόνο, τη νύχτα που το πέπλο ανάμεσα στους κόσμους λεπταίνει, μια σιωπηλή μορφή διασχίζει τον

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος σωπαίνει..Όχι από λύπη, αλλά από μια σιωπηλή επιστροφή στο μέσα του..Το φθινόπωρο είναι μία από

Κάποτε, σε μια πιο ήσυχη εποχή, πριν από το ατελείωτο σκρολάρισμα και τον συνεχή βόμβο των φωνών, ζούσα μέσα σε

Αγαπητέ μου αναγνώστη, Δεν ξέρω από πού με διαβάζεις, ίσως από την άλλη άκρη του κόσμου, ίσως από εδώ δίπλα,

Αγαπημένε μου Αναγνώστη, Δεν σε ξέρω, μα κάτι μου λέει πως κι εσύ έχεις περπατήσει κάποτε σ’ ένα δάσος γεμάτο

Χθες το βράδυ, ενώ μια σειρά κυλούσε σιωπηλά στην οθόνη, κάποιος κάπου θυμήθηκε ξανά τη ρωγμή.. Η σειρά λεγόταν «4

Σάββατο βράδυ, με ένα ζευγάρι βηματάκια Καθώς δούλευα αργά, φτιάχνοντας αναρτήσεις και σκέψεις για τις λέξεις που θέλω να αφήσω

Αγαπημένε μου αναγνώστη, Διαβάζω ένα βιβλίο.. Για πολλοστή φορά..Όχι γιατί δεν θυμάμαι την ιστορία, αλλά γιατί κάθε φορά μου θυμίζει

Απόψε, το φεγγάρι είναι ολόκληρο..Ντυμένο στα κόκκινα..Όχι από θυμό, μα από συναίσθημα.. Σιωπηλά, στέκει ψηλά σαν Θεά που θυμάται τα

Σεπτέμβρης.. Για εμένα εδώ στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένας μήνας στο ημερολόγιο.. Είναι η αρχή.. Πάντα έτσι τον ένιωθα,

Υπάρχουν μέρη που μοιάζουν να έχουν μείνει λίγο πίσω στον χρόνο.. Στη δεκαετία του ’80.. Εκεί που οι ταμπέλες έχουν

Εκείνοι που δεν τα παρατάνε Τα πρωινά του Αυγούστου, όταν ο ήλιος ανεβαίνει βαρύς και η ζέστη καίει τα πάντα,

Σήμερα ο καιρός θυμίζει Σεπτέμβρη κι ας γράφει ακόμη το ημερολόγιο Αύγουστο..Το πρωί σηκώνομαι με δροσιά, ανοίγω το παράθυρο και

Μια φορά, όχι πολύ μακριά από εδώ, ζούσε μια γυναίκα που είχε μάθει να μαζεύει τον κόσμο μέσα σε μικρά

Αγαπημένε μου αναγνώστη, Το περασμένο Σάββατο, μια πρόσκληση από τη “συμμαθήτριά μου”, την Ιωάννα, με οδήγησε στο Λαύριο, σε μια

Ο Αύγουστος πάντα με φέρνει πιο κοντά στη θάλασσά μου.. Όχι σε κάποια διάσημη, μακρινή ακτή, αλλά σ’ εκείνη που είναι

Ο πόνος είχε γίνει σχεδόν ποιητικός από την έντασή του. Ένας πονόδοντος επικός, που χτυπούσε αυτί, μάτι, και κάτι ακόμα

Μετά… μετά… μετά… κι ένα λεξικό Μετά από μια μέρα που μύριζε ήλιο και άσφαλτο, από εκείνες τις αθηναϊκές που