The written loom

«Ο χρόνος πέρασε.. Έδωσες αρκετά.. Τώρα κλείσ’ το..» (ή αλλιώς: Δεν είναι όλοι οι φάκελοι για άνοιγμα ξανά..) Τόσες σελίδες..Τόσα «αν»..Τόσα «ίσως» με ημερομηνία λήξης..

«Το διάβασε. Δεν απάντησε. Έκανε μανικιούρ αντ’ αυτού.»(ή αλλιώς: Η απάντηση που δεν πήρες, και που δεν χρειαζόσουν..) Ναι, το διάβασε..Όχι, δεν απάντησε.. Γιατί; Γιατί

Αν, αν, αν.. άντε γεια! Σήμερα η Ρόουζ καθάρισε.. Όχι το σπίτι, αυτά τα αφήνει για την άνοιξη..Καθάρισε το μυαλό..Έβγαλε ένα χαρτόκουτο, το άνοιξε στο

“Βράζει το μέσα σου, αλλά κρατάς το φλιτζάνι με χάρη. Αυτή είναι η στάση της Βασίλισσας” Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται για να κρατήσεις

– μία μικρή ιστορία από το σπίτι της Ρόουζ – Στη δεξιά πλευρά του σαλονιού, κοντά στο παράθυρο που βλέπει στα γιασεμιά, υπάρχει μια παλιά

Στα Χρυσά Στάχυα του Τέλους Το φως έπεφτε χαμηλό, εκείνο το φως που δεν λάμπει, μα γυαλίζει σαν υπόσχεση.. Η Ρόουζ βάδιζε ανάμεσα σε στάχυα