The written loom

Υπάρχουν μέρες τον χειμώνα που ο κόσμος μοιάζει να κινείται πιο αργά..
Ο ουρανός μένει κλειστός, χαμηλός, και το κρύο γίνεται μέρος της καθημερινότητας χωρίς να το καταλαβαίνεις..

Τις βλέπω αυτές τις μέρες στον δρόμο μου, καθώς οδηγώ..

Στα φανάρια που αργούν να αλλάξουν..
Στους ανθρώπους που περπατούν βιαστικά με το κεφάλι σκυμμένο..
Στα χωράφια που μοιάζουν να κοιμούνται κάτω από τον γκρίζο ουρανό..

Ο ήλιος προσπαθεί να εμφανιστεί, αλλά τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνει. Μόνο μια αχνή λάμψη πίσω από τα σύννεφα, σαν να δοκιμάζει αν αξίζει να συνεχίσει..

Και όλοι περιμένουμε εκείνη τη στιγμή που θα σπάσει το γκρίζο..

Έστω για λίγο..

Τον χειμώνα, το σπίτι μου γίνεται πιο σιωπηλό.

Το ξύλινο πάτωμα ακούγεται πιο έντονα, το νερό στο βραστήρα αργεί να βράσει, και το φως μπαίνει από τα παράθυρα μόνο για λίγα λεπτά κάθε μέρα. Έχω μάθει να περιμένω αυτές τις στιγμές..

Στέκομαι μπροστά στο μεγάλο παράθυρο του σαλονιού και κοιτάζω τον κήπο..

Τα δέντρα είναι γυμνά..
Το χώμα σκούρο από την υγρασία..
Ο αέρας ακίνητος..

Εκείνη τη μέρα, μια από τις πιο σκοτεινές του χειμώνα, ο ήλιος εμφανίστηκε για λίγο περισσότερο από συνήθως..

Ένα απαλό φως γέμισε το δωμάτιο.

Και τότε την είδα.

Η Μέλη έτρεχε στον κήπο όπως παλιά.
Ελαφριά, χαρούμενη, με εκείνη τη σιγουριά που έχουν τα ζώα όταν ξέρουν ότι ανήκουν κάπου. Το τρίχωμά της έλαμπε μέσα στο χειμωνιάτικο φως, και για μια στιγμή ο χρόνος δεν είχε καμία σημασία..

Δεν σκέφτηκα ότι ήταν αληθινό..
Ούτε ότι ήταν φαντασία..

Ήταν απλώς μια στιγμή που συνέβη..

Έβαλα το χέρι στο τζάμι, όπως έκανα πάντα όταν την έβλεπα να παίζει έξω.. Για ένα δευτερόλεπτο, ένιωσα τη γνώριμη ζεστασιά εκείνης της κίνησης που επαναλαμβάνεται για χρόνια..

Μετά το φως χάθηκε..

Ο κήπος άδειασε πάλι..
Το σπίτι έγινε ξανά ήσυχο..

Αλλά όχι τόσο βαρύ όσο πριν..

Την επόμενη μέρα, ο χειμώνας ήταν πάλι εκεί..

Το νερό στον βραστήρα έβρασε κανονικά..
Το αυτοκίνητο άργησε να ζεσταθεί..
Οι δουλειές περίμεναν όπως πάντα..

Κι όμως, κάτι είχε αλλάξει..

Άνοιξα την πόρτα και βγήκα στον κήπο, παρόλο που έκανε κρύο. Περπάτησα μέχρι το σημείο όπου συνήθιζε να τρέχει η Μέλη και στάθηκα εκεί για λίγο, χωρίς λόγο..

Το χώμα ήταν παγωμένο..
Ο αέρας κοφτερός..

Αλλά η ζωή δεν είχε σταματήσει..

Κάπου μακριά ακουγόταν ένα σκυλί..
Ένα πουλί πέρασε χαμηλά πάνω από τα δέντρα..
Ο ήλιος προσπάθησε ξανά να βγει πίσω από τα σύννεφα..

Τότε κατάλαβα κάτι απλό..

Η συνέχεια της ζωής δεν έρχεται με μεγάλες αποφάσεις..
Έρχεται με μικρές κινήσεις, να ανοίξεις μια πόρτα, να σταθείς στο κρύο, να κοιτάξεις τον ουρανό, να θυμηθείς χωρίς να σπάσεις..

Μπαίνοντας πάλι μέσα, άφησα λίγη λάσπη στο πάτωμα..

Δεν τη σκούπισα αμέσως..

Ήταν ένα μικρό σημάδι ότι ο κόσμος έξω συνέχιζε να υπάρχει, κι εγώ μαζί του..

Και αυτό, μέσα στις πολύ σκοτεινές μέρες του χειμώνα, είναι αρκετό για να προχωρήσεις..

Αν “διαβάζω” σωστά τον εαυτό μου.. απλά μου λείπει το σκυλί μου.. η Μέλη..

Τατιάνα,