Και παρόλα αυτά χαμογελάς.. Η Ρόουζ δεν ήταν ποτέ αφελής. Ήξερε πότε κάτι ήταν αστείο, και κυρίως ήξερε πότε εκείνη

Η Ρόουζ και η τέχνη της μετάφρασης που δεν φαίνεται. Η Ρόουζ αγαπούσε τις λέξεις, αλλά δεν τις εμπιστευόταν ποτέ

Όταν δεν υπάρχει σήμα, μερικές φορές η σιωπή είναι απάντηση.. Η Ρόουζ έλεγε πάντα πως το σύμπαν μιλάει καθαρά, και

Υπάρχουν μέρες τον χειμώνα που ο κόσμος μοιάζει να κινείται πιο αργά..Ο ουρανός μένει κλειστός, χαμηλός, και το κρύο γίνεται

«Ο χρόνος πέρασε.. Έδωσες αρκετά.. Τώρα κλείσ’ το..» (ή αλλιώς: Δεν είναι όλοι οι φάκελοι για άνοιγμα ξανά..) Τόσες σελίδες..Τόσα

«Το διάβασε. Δεν απάντησε. Έκανε μανικιούρ αντ’ αυτού.»(ή αλλιώς: Η απάντηση που δεν πήρες, και που δεν χρειαζόσουν..) Ναι, το

Αν, αν, αν.. άντε γεια! Σήμερα η Ρόουζ καθάρισε.. Όχι το σπίτι, αυτά τα αφήνει για την άνοιξη..Καθάρισε το μυαλό..Έβγαλε

“Βράζει το μέσα σου, αλλά κρατάς το φλιτζάνι με χάρη. Αυτή είναι η στάση της Βασίλισσας” Μερικές φορές, το μόνο

– μία μικρή ιστορία από το σπίτι της Ρόουζ – Στη δεξιά πλευρά του σαλονιού, κοντά στο παράθυρο που βλέπει

Στα Χρυσά Στάχυα του Τέλους Το φως έπεφτε χαμηλό, εκείνο το φως που δεν λάμπει, μα γυαλίζει σαν υπόσχεση.. Η