The written loom

Και παρόλα αυτά χαμογελάς.. Η Ρόουζ δεν ήταν ποτέ αφελής. Ήξερε πότε κάτι ήταν αστείο, και κυρίως ήξερε πότε εκείνη ήταν μέρος του αστείου.. Καθόταν

Η Ρόουζ και η τέχνη της μετάφρασης που δεν φαίνεται. Η Ρόουζ αγαπούσε τις λέξεις, αλλά δεν τις εμπιστευόταν ποτέ πλήρως. Είχε μάθει νωρίς πως

Όταν δεν υπάρχει σήμα, μερικές φορές η σιωπή είναι απάντηση.. Η Ρόουζ έλεγε πάντα πως το σύμπαν μιλάει καθαρά, και πως απλώς οι άνθρωποι προσπαθούν

Υπάρχουν μέρες τον χειμώνα που ο κόσμος μοιάζει να κινείται πιο αργά..Ο ουρανός μένει κλειστός, χαμηλός, και το κρύο γίνεται μέρος της καθημερινότητας χωρίς να

«Ο χρόνος πέρασε.. Έδωσες αρκετά.. Τώρα κλείσ’ το..» (ή αλλιώς: Δεν είναι όλοι οι φάκελοι για άνοιγμα ξανά..) Τόσες σελίδες..Τόσα «αν»..Τόσα «ίσως» με ημερομηνία λήξης..

«Το διάβασε. Δεν απάντησε. Έκανε μανικιούρ αντ’ αυτού.»(ή αλλιώς: Η απάντηση που δεν πήρες, και που δεν χρειαζόσουν..) Ναι, το διάβασε..Όχι, δεν απάντησε.. Γιατί; Γιατί

Αν, αν, αν.. άντε γεια! Σήμερα η Ρόουζ καθάρισε.. Όχι το σπίτι, αυτά τα αφήνει για την άνοιξη..Καθάρισε το μυαλό..Έβγαλε ένα χαρτόκουτο, το άνοιξε στο

“Βράζει το μέσα σου, αλλά κρατάς το φλιτζάνι με χάρη. Αυτή είναι η στάση της Βασίλισσας” Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται για να κρατήσεις

– μία μικρή ιστορία από το σπίτι της Ρόουζ – Στη δεξιά πλευρά του σαλονιού, κοντά στο παράθυρο που βλέπει στα γιασεμιά, υπάρχει μια παλιά

Στα Χρυσά Στάχυα του Τέλους Το φως έπεφτε χαμηλό, εκείνο το φως που δεν λάμπει, μα γυαλίζει σαν υπόσχεση.. Η Ρόουζ βάδιζε ανάμεσα σε στάχυα