The written loom

Όταν δεν έχω τίποτα να πω, δεν σηκώνομαι από το γραφείο.. Κάθομαι.. Κοιτάζω γύρω μου..

Το μέρος που γράφω δεν ακολουθεί εποχές.. Μπορεί έξω να είναι καλοκαίρι, φως, ζέστη, κι εδώ μέσα να υπάρχουν ακόμη Χριστουγεννιάτικα μικρά στολίδια που δεν μπήκαν ποτέ σε κουτί.. Τα ξωτικά του Άγιου Βασίλη στέκονται δίπλα μου όλο τον χρόνο, όχι από εμμονή, αλλά από ανάγκη.. Φωτίζουν τον χώρο, μου κάνουν παρέα.. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες των ημερών που δεν γράφεται τίποτα..

Υπάρχουν ακόμη δώρα από τα Χριστούγεννα..
Όχι ξεχασμένα..
Απλώς.. σε αναμονή..

Βιβλία που δεν έχουν ανοίξει..
Κεριά που δεν έχουν καεί..
Υποσχέσεις που δεν έληξαν, απλώς μετακινήθηκαν..

Το βλέμμα μου πέφτει στα βιβλία.. Εκεί πέφτει πάντα το βάρος..

Κάποια διαβάζονται αργά, σχεδόν τελετουργικά, όπως το Outlander. Επιμένω να μην δω τη σειρά, όχι από πείσμα, αλλά από σεβασμό.. Αν δεν “περπατήσω” πρώτα τις λέξεις, δεν θέλω εικόνες..

Άλλα περιμένουν ακόμη την πρώτη τους ανάσα. Το “Γιασούκε” – Ο Αφρικανός Σαμουράι στέκει εκεί σαν υπόσχεση.. Όχι επείγουσα. Απλώς βέβαιη. Κάποια στιγμή θα υπάρξει χρόνος για έναν Αφρικανό σαμουράι και για ιστορίες που έμειναν στην άκρη.

Υπάρχει και οι Χήρες της Πέμπτης. Δεν φωνάζει. Αντηχεί. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις όταν «πρέπει», αλλά όταν το σώμα έχει χώρο να ακούσει.. μία ακόμα ταινία ή σειρά (?) που αρνούμαι να δώ αν δεν διαβάσω το βιβλίο..

Λίγο πιο πέρα, σχεδόν σαν να συνομιλούν μεταξύ τους, είναι Η Εξαδέλφη Μπέτυ του Ονορέ ντε Μπαλζάκ.. Δεν τα πιάνω συχνά. Αλλά μου αρέσει που είναι εκεί.. Σαν σταθερά σημεία σε έναν χώρο που αλλάζει μόνο εσωτερικά..

Δίπλα στα βιβλία, σημειωματάρια..
Κάποια άδεια.. Κάποια μισογεμάτα.. Κάποια έχουν ήδη μπει στη σειρά τους, σαν να ξέρουν τι τα περιμένει.. Άλλα όχι ακόμη.. Περιμένουν χέρι, όχι ιδέα..

Υπάρχουν γράμματα που δεν έχουν απαντηθεί. Όχι από αδιαφορία, αλλά από πόνο. Οι αντίχειρές μου διαμαρτύρονται εδώ και καιρό, κι έτσι αποφεύγω το πολύ γράψιμο στο χαρτί. Τον τελευταίο μήνα πληκτρολογώ περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα.. Οι κάρτες που χρειάζονται ταυτοποίηση στην πλατφόρμα τους περιμένουν κι αυτές.. Σαν να καταλαβαίνουν..

Σε μια γωνιά υπάρχουν παπούτσια καλοκαιρινά.. Μου έπεσαν στα χέρια, αλλά ακόμη δεν έχουν γυαλιστεί.. Δεν με ενοχλούν.. Δεν με πιέζουν.. Είναι εκεί όπως και τα λουλούδια από τα γενέθλιά μου τον Δεκέμβρη.. Δώρο αγάπης και κατανόησης.. Στέκονται ακόμη περήφανα, ξεραμένα πια, σχεδόν αγκυλωμένα στον χρόνο.. Δεν τα πέταξα.. Δεν μαράθηκαν.. Απλώς άλλαξαν κατάσταση..

Ο χώρος δεν είναι αποδιοργανωμένος..
Είναι γεμάτος..

Και το παράξενο είναι πως εγώ ξέρω πού είναι το καθετί.. Σαν να υπάρχει μια εσωτερική χαρτογράφηση, όχι του χώρου, αλλά της ζωής όπως είναι αυτή τη στιγμή..

Ένα craft εργαστήρι δεν είναι απλώς υλικά..
Είναι χρόνος σε διάφορες μορφές..

Είναι κλωστές που δεν έγιναν ακόμη ράχη βιβλίου..
Χαρτιά που δεν βρήκαν λέξη..
Μελάνια που δεν άγγιξαν ακόμη φωνή..
Κεριά που κρατούν φως για αργότερα..
Βιβλία που ξέρουν ότι θα έρθει η στιγμή τους..

Κι εγώ, όταν δεν έχω τίποτα να πω, κάθομαι εδώ..
Ανάμεσα σε όλα αυτά που δεν έγιναν ακόμη..
Και αυτό, τελικά, είναι ήδη κάτι..

Σωστά?

Τατιάνα,