Υπήρξε μια παύση στη γραφή.. Όχι από επιλογή αλλά από το σώμα.. Από την υγεία.. Από εκείνες τις παύσεις που δεν τις ανακοινώνεις, απλώς συμβαίνουν και σε αφήνουν να κοιτάς τη ζωή από λίγο πιο πίσω.
Δεν επιστρέφω στη γραφή, από την οποία δεν έφυγα ποτέ στ’αλήθεια.. Και ταυτόχρονα.. έχω κάτι να γράψω..
Μόνο που δεν ξέρω τι είναι..
Ίσως να μην είναι κάτι ολοκληρωμένο.. Ίσως να είναι απλώς ο ήχος που κάνει ο Δεκέμβρης όταν κλείνει την πόρτα πίσω του..
Ο Δεκέμβρης είναι πολύβουος.. Φωτεινός.. Γεμάτος υποσχέσεις, συναντήσεις, λίστες, προσδοκίες..
Και μετά έρχεται ο Ιανουάριος..
Ο ήσυχος μήνας.. Ο μήνας της αναδιοργάνωσης.. Ο μήνας που αδικείται μόνο και μόνο επειδή είναι ήσυχος..
Έχουμε πειστεί πως η ησυχία υπάρχει για να θέτουμε νέους στόχους.. Να κάνουμε νέες αρχές.. Να γίνουμε «καλύτεροι», πιο οργανωμένοι, πιο συνεπείς.. Και συνήθως, για να είμαστε ειλικρινείς, τα παρατάμε κάπου στα μέσα του Φλεβάρη..
Και τότε τι γίνεται;
Τι γίνεται με το καινούργιο ημερολόγιο που αγοράσαμε;
Με τα καινούργια σημειωματάρια; Αυτά που πήραμε γιατί μας άρεσε η ιδέα της καταγραφής της ζωής μας.. Ή γιατί θέλαμε να σημειώνουμε ταινίες, βιβλία, όλες αυτές οι σκέψεις για «φέτος»..
Ή απλώς.. γιατί μας άρεσε το εξώφυλλο.. Και επειδή μας άρεσε παραπάνω από ένα εξώφυλλο, πήραμε δύο.. Τρία.. Και υποσχεθήκαμε πως θα τα χρησιμοποιήσουμε όλα..
Και τελικά δεν γράφουμε τίποτα..
Κρατάμε σημειώσεις στο κινητό.. Και όλη μέρα ακούμε γκλιν γκλιν.. Ο κόσμος γύρω μας κοιτάει, κι εμείς απαντάμε:
«Δεν είναι τίποτα. Ειδοποιήσεις».
Έχουμε παραδώσει ολόκληρη την ημέρα μας σε έναν κυκεώνα ειδοποιήσεων.. Ειδοποιήσεις που δεν ανοίγουμε ποτέ.. Σκέψεις που δεν κάθονται πουθενά.. Λέξεις που δεν βρίσκουν χαρτί να ακουμπήσουν..
Και κάπου εδώ, όχι σαν λύση, αλλά ούτε και σαν απόφαση, εμφανίζεται η ανάγκη..
Να γράψουμε χωρίς σκοπό.. Χωρίς στόχο.. Χωρίς σχέδιο..
Όχι για να φτιάξουμε κάτι ωραίο.. Αλλά για να σταματήσουν οι σκέψεις να γυρίζουν σε κύκλους..
Στις άκρες ενός τετραδίου.. Στο σημειωματάριο του κινητού, αυτή τη φορά χωρίς ειδοποίηση.. Σε χαρτάκια που δεν θα κρατήσουμε..
Μισές προτάσεις.. Λίστες που δεν τελειώνουν.. Σκέψεις που σταματούν απότομα, όπως σταματάμε κι εμείς όταν κουραζόμαστε να εξηγούμε..
Ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός Ιανουάριος.. Όχι ο μήνας των νέων αρχών.. Αλλά ο μήνας που μας επιτρέπει να μην αρχίσουμε τίποτα..
Απλώς να ακουμπήσουμε.. Και να ξεκουραστούμε λίγο μέσα στις λέξεις..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση