Αγαπημένε μου αναγνώστη,
Εδώ στην Ελλάδα – τουλάχιστον στη πρωτεύουσα – δεν είχε χιόνι..
Είχε βροχή!!!! Από εκείνες τις βροχές που πέφτουν επίμονα, σαν να θέλουν να ξεπλύνουν τον ουρανό (να διακόψουν τις επικοινωνίες), πριν επιτρέψουν σε οτιδήποτε να φανεί.
Όλη μέρα τα σύννεφα δοκίμαζαν την υπομονή μας..
Στάθηκαν μπροστά στο φεγγάρι, λες και είχαν αποφασίσει να μη μας το δείξουν απόψε..
Κι όμως, η Πανσέληνος του Χιονιού δεν είναι από εκείνες της Πανσελήνους που παραιτούνται εύκολα..
Κάπου ανάμεσα στη βροχή, βρήκε μια μικρή τρύπα στον ουρανό και μας χαιρέτησε..
Όχι λαμπερή..
Όχι ολοφάνερη..
Αλλά παρούσα..
Μέσα στο σπίτι, το τζάκι είχε πάρει μπρος..
Μικρά και μεγάλα ξύλα έσπαγαν και κρατσάνιζαν καθώς καίγονταν, σαν να μιλούσαν τη δική τους γλώσσα..
Ήταν από εκείνες τις νύχτες που δεν ζητούν πολλά..
Ώρα για βιβλία..
Ώρα για τσάι..
Ώρα για να καθίσεις χωρίς να περιμένεις κάτι..
Η βροχή συνέχιζε, και μαζί της οι διακοπές του ηλεκτρικού, εκείνες οι αιφνιδιαστικές παύσεις που, παραδόξως, δεν χάλασαν τη διάθεση.
Ίσα ίσα.. Σαν να μας θύμισαν ότι δεν χρειάζεται να λειτουργούν όλα για να νιώθεις καλά..
Έξω, στον ελαιώνα, η γη είχε γίνει λάσπη.. Το νερό είχε μαλακώσει το χώμα, το είχε φέρει στα μέτρα του..
Σύντομα θα πρέπει να οργωθεί, σκέφτηκα.. Τώρα που το χώμα είναι έτοιμο και που δεν αντιστέκεται..
Και κάπως έτσι θυμάμαι πως η φύση ξέρει πάντα τι κάνει.. Για όλα προβλέπει.. Βρίσκει λύσεις.. Δεν βιάζεται απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή.. τη σωστή στιγμή..
Η Πανσέληνος του Χιονιού δεν ήρθε για να φωτίσει τον δρόμο.. Ήρθε για να φωτίσει τη στιγμή..
Για να σου πει πως, ακόμα κι όταν ο καιρός δεν συνεργάζεται, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν θολά και βαριά, υπάρχει πάντα ένας τρόπος να ετοιμαστεί το έδαφος..
Κάποιες πανσέληνοι δεν ζητούν να τις κοιτάξεις ψηλά.. Ζητούν να τις ζήσεις μέσα..
Και αυτή, μέσα στη βροχή, στο τζάκι, στο τσάι και στα βιβλία, έκανε ακριβώς αυτό..
Μας βρήκε σπίτι.
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση