Δεν ήξερε ότι θα την αγαπήσει..
Πήγε για ένα ήσυχο καλοκαίρι, χωρίς προσδοκίες.. Ήθελε να κλείσει κεφάλαια, να ξεκουραστεί, να ξεχάσει.. Αλλά εκείνη εμφανίστηκε σαν ήλιος μέσα στο νερό.. Ούτε θορυβώδης, ούτε επιτηδευμένη, μόνο αληθινή.. Με εκείνο το βλέμμα που έμοιαζε να έχει ήδη διαβάσει το ημερολόγιό του..
Γνωρίστηκαν σ’ ένα μικρό βιβλιοπωλείο κοντά στο λιμάνι, γιατί είχε ρωτήσει για το ίδιο βιβλίο.. Και του χαμογέλασε.. Όχι σαν να τον ήξερε.. Σαν να τον θυμόταν..
Οι μέρες τους έγιναν ρυθμός.. Παραλίες, βραδινά φώτα στα στενά, παγωτό με γέλια, και μικρές σιωπές που δεν ήθελαν εξήγηση.. Έγραφαν γράμματα και τα έκρυβαν κάτω απ’ τα μαξιλάρια των ενοικιαζόμενων δωματίων.. Έκαναν ευχές με κοχύλια.. Κι ένα βράδυ, έσκαψαν μια καρδιά στην άμμο και κάρφωσαν ένα ξυλαράκι στη μέση της..
«Για να θυμάται ο κόσμος ότι ήμασταν εδώ», είπε εκείνη..
Δεν της υποσχέθηκε τίποτα.. Δεν ήξερε αν πίστευε στις υποσχέσεις.. Αλλά θυμόταν εκείνο το κύμα που πλησίαζε, έτοιμο να σβήσει την καρδιά, μα όχι τη στιγμή..
Όταν έφυγε, δεν είπε αντίο.. Της άφησε μόνο μια κάρτα πάνω στο κομοδίνο.. Έγραφε:
“Ήσουν ο Αύγουστος που δε θα ξεχάσω..
Αν με αναζητήσεις, θα είμαι πάντα εκεί που αφήσαμε το φως να χαϊδέψει το ξυλάκι μας..”
Και τώρα, κάθε φορά που κάποιος περνά απ’ εκείνη την ακτή, αν κοιτάξει καλά, μπορεί να δει μια καρδιά στην άμμο..
Ίσως όχι εκείνη ακριβώς, μα μια ανάμνηση της ίδιας υπόσχεσης:
Πως οι καλοκαιρινοί έρωτες, όσο γρήγορα κι αν φεύγουν, πάντα αφήνουν πίσω κάτι που δεν χάνεται..
Συνεχίζεται..
Αφήστε μια απάντηση