(μια ιστορία για όταν επιστρέφεις, και δεν σε περιμένει κανείς..)
Δεν ήταν σίγουρη γιατί γύρισε.. Το μονοπάτι ήταν ίδιο, αλλά πιο ξερό.. Ο άνεμος γνώριμος, μα δεν την αναγνώριζε.. Κι όμως, τα βήματά της την έφεραν πάλι σ’ εκείνον τον κόλπο, εκεί που κάποτε είχε ελπίδα, φωνή, ίσως κι ένα «μαζί»..
Το παρεκκλήσι ήταν ακόμα εκεί..
Σκουριασμένο..
Μισοξεχασμένο..
Σαν να προσευχόταν για κάτι που ποτέ δεν ήρθε..
Η θάλασσα δεν την αγκάλιασε.. Την χτύπησε.. Με κύμα και αλάτι και μνήμη..
Δεν υπήρχε κανείς να τη δει..
Ούτε εκείνος..
Ούτε ένα γράμμα..
Ούτε καν ένα ίχνος..
Κι όμως.. εκεί που ο πόνος ρίζωνε στο στήθος, κάτι ψιθύρισε μέσα της..
Μια δύναμη που δεν ήταν απ’ έξω..
Ήταν εκείνη..
Ήταν η Ταλιθά..
Και το παρεκκλήσι δεν ήταν άδειο..
Ήταν ιερό..
Γιατί εκεί, στο σημείο που η καρδιά της πονάει πιο βαθιά, ήρθε η πιο ήσυχη απάντηση:
Μπορεί να μην τον βρήκε..
Αλλά βρήκε τον εαυτό της..
Και κάποιες φορές, αυτό είναι το θαύμα..
Συνεχίζεται..
Αφήστε μια απάντηση