Λένε πως παλιά, πολύ πριν οι άνθρωποι μετρούν τον χρόνο με ημερολόγια, ο Ιανουάριος δεν είχε όνομα..
Τον έλεγαν απλώς τον μήνα που όλα κρατούν την ανάσα τους..
Τότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Λύκος..
Όχι πεινασμένος, όπως πιστεύουν μερικοί..
Ούτε άγριος..
Αλλά μόνος..
Ο Λύκος περπατούσε τα χιονισμένα μονοπάτια και έβλεπε τους ανθρώπους να μαζεύονται γύρω από φωτιές, να φοβούνται το σκοτάδι, να ξεχνούν ποιοι ήταν πριν τον φόβο..
Κι έτσι, ένα βράδυ με γεμάτο φεγγάρι, σήκωσε το κεφάλι του και ούρλιαξε..
Όχι για βοήθεια..
Αλλά για μνήμη..
Το ουρλιαχτό του δεν τρόμαξε το δάσος..
Το ξύπνησε..
Τα δέντρα θυμήθηκαν τις ρίζες τους..
Τα ζώα θυμήθηκαν τα μονοπάτια τους..
Και οι άνθρωποι, για μια στιγμή, θυμήθηκαν ότι μπορούν να αντέξουν τον χειμώνα..
Από τότε, λένε, κάθε πρώτη πανσέληνος του χρόνου κουβαλά μέσα της εκείνο το ουρλιαχτό..
Ακόμα κι αν δεν ακούγεται..
Ακόμα κι αν το φεγγάρι κρύβεται πίσω από σύννεφα..
Γιατί ο Λύκος δεν ουρλιάζει για το φως..
Ουρλιάζει για όσους περνούν σκοτεινές εποχές και χρειάζονται μια υπενθύμιση:
Ο χειμώνας δεν είναι τέλος..
Είναι δοκιμή δύναμης..
Και πάντα, μετά, έρχεται η άνοιξη..
Μέχρι την επόμενη Νέα Σελήνη, ακούμε, γράφουμε, και αφήνουμε τον ουρανό να μας διηγηθεί τις ιστορίες του..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση