Με λασπωμένα χέρια και με μια καρδιά ορθάνοιχτη..
Ο κόσμος συνεχίζει να ρωτάει..
Γιατί είσαι αισιόδοξη για το 2026; Τι νομίζεις ότι θα φέρει;
Λές και οι χρονιές έρχονται με σακούλες δώρων..
Σαν να χτυπάει ο Γενάρης την πόρτα ευγενικά, ζητώντας συγγνώμη για τον προηγούμενο μήνα..
(Μέχρι στιγμής, καμία χρονιά δεν το έχει κάνει αυτό..)
Ο κόσμος είναι κουρασμένος..
Οι άνθρωποι φοβισμένοι..
Το χώμα σκληρό, ξερό, πεισματάρικο..
– Δεν νομίζω ότι θα φέρει κάτι..
Τότε γιατί χαμογελάς;
Γιατί σταμάτησα να περιμένω από τις χρονιές να μου χρωστάνε.. Γιατί κατάλαβα ότι δεν φέρνουν.. Δεν υπόσχονται.. Δεν εξηγούνται.. Αλλά καλλιεργούνται..
Δεν εμπιστεύομαι το 2026..
Εμπιστεύομαι εμένα..
Τα χέρια μου..
Την επιμονή μου..
Την ικανότητά μου να εμφανίζομαι, με ένα φτυάρι και χαμηλές προσδοκίες..
Συνεχίζω να “φυτεύω”..
Όχι γιατί είμαι αισιόδοξη..
Αλλά γιατί είμαι ακόμη εδώ..
Και αυτό κάνουν όσοι είναι ακόμη εδώ..
Αν έρθει καταιγίδα, ας με βρει σκυμμένη στο χώμα.. Να μιλάω ήσυχα με έναν σπόρο για το αν σήμερα είναι καλή μέρα να μεγαλώσει..
Με λασπωμένα χέρια..
Με χαλασμένα παπούτσια..
Με καρδιά ανοιχτή..
Οπότε.. πάμε πάλι..
– Γιατί είσαι αισιόδοξη για το 2026;
– Νομίζω θα φέρει λουλούδια!
– Και γιατί το νομίζεις αυτό;
– Γιατί φυτεύω λουλούδια!
Να έχουμε μια καλή χρονιά!
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση