Μετά… μετά… μετά… κι ένα λεξικό
Μετά από μια μέρα που μύριζε ήλιο και άσφαλτο, από εκείνες τις αθηναϊκές που γλείφουν την ψυχή σου με τη γλώσσα του καύσωνα..
Μετά από επίσκεψη στον οδοντίατρο, γιατί πάντα το σώμα βρίσκει τρόπο να ζητάει φροντίδα όταν όλα γύρω του σπινθηρίζουν..
Μετά από έναν πονόδοντο επίμονο, σχεδόν επικό, που λύγισε μόνο για λίγο κάτω από την επιστήμη και την υπομονή..
Μετά από μία συνάντηση με την αγαπημένη δασκάλα βιβλιοδεσίας, σ’ εκείνο το εργαστήρι που δεν είναι χώρος, αλλά χρόνος. Ένας χρόνος άλλος, γεμάτος μυρωδιές παλιού χαρτιού και κόλλας, σαν εκείνες που έρχονται από την εποχή των παππούδων μας, τότε που όλα είχαν χέρια και νόημα..
Μετά κι από εκείνη τη μικρή μεγάλη χαρά της συνάντησης με έναν ακόμα postcrosser — ναι, αυξανόμαστε, σαν μικρές λέξεις σε γράμμα, που αποκτούν παρέα..
Μετά από σουπερμάρκετ και μετρό και ορθοστασία και τουρίστες που φαίνεται να έχουν λιαστεί περισσότερο απ’ όσο έχω προλάβει εγώ..
Επέστρεψα στο σπίτι. Και κατέρρευσα στην αγαπημένη μου πολυθρόνα. Κυριολεκτικά. Σαν φύλλο χαρτί που αφήνεται να ξεκουραστεί..
Και τώρα.. που ξύπνησα.. πήρα στα χέρια μου το δώρο μου..
Το μικρό εκείνο δώρο που δεν θα σκεφτόταν ποτέ κανείς να μου δώσει, αλλά μου το χάρισα εγώ.. διότι.. έτσι.. απλά το ήθελα..
Ένα αγγλο-αγγλικό λεξικό..
Όχι καινούργιο. Όχι σύγχρονο..
Αλλά του 1972, με σκληρό εξώφυλλο και ένα πολυτελές προστατευτικό χαρτί που σκίστηκε κάπου στη διαδρομή της ζωής του..
Σαν παλτό που φορέθηκε πολύ, αλλά ακόμα μυρίζει λέξεις..
Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιξα τις σελίδες του ήταν να ψάξω τις λέξεις book·bind·er και cal·lig·ra·phy—σαν να συναντούσα ξανά την ίδια την καρδιά της ιστορίας μου.
Και δεν ήταν μόνον αυτό..
Μου χάρισαν επίσης μια γκραβούρα της Ακαδημίας της Αθήνας: εκείνη η ατμοσφαιρική απεικόνιση με τις κίονες να υψώνονται απέναντι στην Πνύκα, με τον Λυκαβηττό να ξεπροβάλλει στο βάθος. Σαν σκηνή από παραμύθι, μια λεπτομέρεια που με ταξιδεύει σε μια πόλη που έχει τ’ όνομά της χαραγμένο στις σελίδες του χρόνου..
Δεν είναι μόνο το παρελθόν που με μαγεύει, αλλά και ο τρόπος που έφτασε αυτό το λεξικό στα χέρια μου..
Στις πρώτες σελίδες του, εκεί που εξηγεί το μεγάλο «κορπούς»—το πείραμα με τα πέντε εκατομμύρια λέξεις, κομμένες σε δεκάδες χιλιάδες δείγματα πεντακοσίων λέξεων, που εισήχθησαν στο ηλεκτρονικό μηχάνημα για να ταξινομηθούν.
Η ιδέα ότι ένας υπολογιστής του 1972 έκανε μια «αλφαβητική δουλειά» ασύλληπτη για ανθρώπινα χέρια, σαν στρατός κλητήρων που σκαρφάλωναν σε βιβλιοθήκες και μετρούσαν λέξεις με σχολαστικότητα, μου θυμίζει πως η γοητεία των λεξικών είναι και μία γιορτή της τάξης μέσα στο χάος της γλώσσας..
Γιατί για κάποιους από εμάς, τα λεξικά δεν είναι εργαλεία. Είναι τόποι.. Είναι παρατηρητήρια.
Είναι εκεί όπου οι λέξεις ξεγυμνώνονται από συνήθεια και αποκτούν πάλι σώμα, προφορά, χρώμα, σχήμα, ιστορία..
Είναι παιχνίδια νοήματος και ήχου..
Μικρές χαρές ετυμολογίας, που μας μαθαίνουν όχι μόνο πώς να μιλάμε, αλλά και πώς να σιωπούμε σωστά.
Μου αρέσουν τα λεξικά.
Και μου αρέσει όταν με βρίσκουν.. γιατί δεν τα βρίσκουμε εμείς.. Μας διαλέγουν..
Και σήμερα… τι ήταν ακόμα πιο όμορφο;
Ότι ο καινούργιος postcrosser που γνώρισα, είναι διερμηνέας..
Εκείνος με τις λέξεις στο στόμα, εγώ με τις λέξεις στο χαρτί..
Σύμπτωση; Ίσως..
Αλλά μου αρέσει να το σκέφτομαι ως ένα κλείσιμο ματιού από το σύμπαν..
Σαν να μου είπε:
“Συνέχισε. Είσαι στη σωστή σελίδα.”
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση