Ιούλιος? Για πότε φτάσαμε; Δεν το κατάλαβα..
Ο χρόνος τρέχει, κι εμείς πίσω του με ένα μισογεμάτο παγωμένο ποτήρι στο ένα χέρι και, ευτυχώς, με ένα βιβλίο στο άλλο..
Οι ελληνικές θάλασσες γεμίζουν κόσμο. Κι ακόμα πιο όμορφο, γεμίζουν βιβλία.. Βιβλία που κρύβουν κεφάλια από τον ήλιο, αλλά όχι από τη φαντασία.. Βιβλία που γίνονται σκιά και καταφύγιο..
Περπατάω στην πόλη και χαίρομαι.. Σε κάθε κατάστημα, από ψιλικατζίδικο μέχρι φούρνο, βρίσκω βιβλία..
Τα Bell των εφηβικών μας χρόνων, εκείνα με τις εξωπραγματικές ηρωίδες και τους ήρωες με το θεληματικό πηγούνι.. Άρλεκιν. Ναι, ακόμα. Κάποιοι τα διαβάζουν. Κάποιοι τα γελούν. Κάποιοι τα μετατρέπουν σε χριστουγεννιάτικα δεντράκια (ναι, γίνεται)..
Και κάπου εκεί, στα πιο απρόσμενα μέρη, βρίσκω θησαυρούς.. Σε ένα περίπτερο στο Λαύριο, μια σειρά του Ιουλίου Βερν περίμενε υπομονετικά κάποιος να την προσέξει.. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, σε μεγάλο βιβλιοπωλείο, έψαχνα ένα λεξικό που δεν χρειαζόμουν αλλά ήθελα απεγνωσμένα. Γιατί; Γιατί αγαπώ τα λεξικά. Τα ανοίγω τυχαία και αφήνω τις λέξεις να με διαλέξουν.. Λέξεις που δεν θυμάμαι, δεν καταλαβαίνω, αλλά κάτι μου ψιθυρίζουν.. Κάτι μου θυμίζουν.. Σαν τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μας και δεν συγκρατήσαμε το όνομά τους, αλλά αν τους δούμε, ξέρουμε ότι κάποτε μιλήσαμε..
Και κάπως έτσι.. γεμίζει το σπίτι μου με στοίβες.. Διαβασμένα, μισοδιαβασμένα, κάποτε-θα-διαβαστούν.. Αναπνέουν παντού..
Το μόνο μου παράπονο; Η βιβλιοδεσία.. Πόσο όμορφο θα ήταν να φροντίζαμε λίγο περισσότερο το σώμα των βιβλίων..
Γιατί τα βιβλία, όπως κι οι άνθρωποι, αν τα δέσεις πρόχειρα, ξεφτίζουν πιο εύκολα..
Και κάπως έτσι, σε ένα καλοκαίρι γεμάτο ήλιο, βρίσκω παρηγοριά σε λέξεις και εξώφυλλα που ανοίγουν περισσότερο την ψυχή παρά απλώς τις σελίδες. Αν είναι να διαλέξουμε συντροφιά φέτος, ας είναι ένα βιβλίο. Κι αν είναι να πιστέψουμε σε κάτι, ας είναι ότι τα παραμύθια –τα δικά μας, τα παράξενα, τα αληθινά – αυτά που γράφονται ακόμα..
Με αγάπη από τις σελίδες,
Τατιάνα..
Αφήστε μια απάντηση