Ο Αύγουστος πάντα με φέρνει πιο κοντά στη θάλασσά μου..
Όχι σε κάποια διάσημη, μακρινή ακτή, αλλά σ’ εκείνη που είναι κοντά στο σπίτι, σχεδόν μυστική, εκεί που πηγαίνω κάθε Κυριακή για να μαζέψω τα κομμάτια μιας δύσκολης εβδομάδας..
Στήνω την ξαπλώστρα μου κάτω από τη σκιά μιας ομπρέλλας, ανοίγω το βιβλίο μου, και αφήνω τα κύματα να σβήνουν τις σκέψεις.
Κοιτώ τα παιδάκια που φτιάχνουν πύργους στην άμμο και το μυαλό μου ταξιδεύει, όχι μακριά, αλλά παντού στην Ελλάδα, σε όλα τα καλοκαίρια μπορώ και θυμάμαι ακόμα..
Κάποια μεσημέρια κάθομαι στην ψαροταβέρνα που αγγίζει την παραλία.. Με το αλάτι να έχει μείνει πάνω στο δέρμα μου σαν ιερό μαντήλι,
με τη μυρωδιά της θάλασσας που αναδύεται δροσερή και μυρίζει καλύτερα από οποιοδήποτε ακριβό άρωμα..
Τρώω ψάρι, χαμογελώ, και νιώθω ευγνώμων..
Ο γυρισμός στο σπίτι με βρίσκει να λιώνω στο φως, να ξαπλώνω στην πολυθρόνα μου, ενώ τα τζιτζίκια έξω στις μουριές δίνουν ρεσιτάλ..
Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τίποτα, ούτε δουλειές, ούτε σχέδια.. Μόνο το πώς να αφήνομαι..
Κάποιες μέρες, αν είμαι τυχερή, θα περάσει κάποια φίλη για καφέ.. Εκείνον τον ελληνικό του Αυγούστου, με γλυκό κουταλιού σταφύλι ή λίγο παγωτό και φρούτα..
Οι μέρες κυλούν αργά, με ζέστη και φως.. Είναι σαν ο ίδιος ο μήνας να με παρακαλά: “Ξεκουράσου τώρα. Τώρα που το χρειάζεσαι.”
Τα λουλούδια διψούν.. Οι ντομάτες φωνάζουν να γίνουν σάλτσα για τον χειμώνα.. Τα φρούτα ζητούν να γίνουν μαρμελάδα..
Και μέσα σ’ όλα αυτά, εγώ… έχω πέσει στον λήθαργο — νικημένη από τη ζέστη, μα γεμάτη ζωή..
Γιατί η καρδιά μου ξέρει καλά πως, παρά τη σιωπή, παρά την ακινησία, ζω αυτό το καλοκαίρι..
Το κρατώ μέσα μου.. Το αφήνω να με θεραπεύσει.
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση