Υπήρχαν νύχτες που ο Πωλ δεν χωρούσε πια μέσα στο ίδιο του το σώμα…Που ο αέρας έμοιαζε στενός, και οι

Ο χρόνος δεν περνά όπως επιμένουν τα ρολόγια… Περνά μέσα από μάτια που αλλάζουν…Και στα μάτια του Πωλ, κάτι είχε

Ταλιθά… Δεν ξέρω αν αυτό είναι το τελευταίο μου γράμμα, ή το πρώτο μου τέλος… Δεν σου γράφω πια για

Ταλιθά μου, Σε νιώθω πιο έντονα μέσα στις σιωπές μου… Όταν τα χέρια μου αγγίζουν τον αέρα χωρίς να ξέρουν

Γράμμα από την Άλλη Όχθη Πωλ, Δεν ξέρω αν εκεί που βρίσκεσαι είναι μέρα ή νύχτα…Εδώ, δεν υπάρχουν ώρες…Μόνο μικρές