(..για εκείνα που δεν λέγονται, μα σε τραβούν..)
Το σπίτι είχε αντέξει πολλά..
Την απουσία..
Τη σιωπή..
Τα φαντάσματα που δεν έλεγαν πια τα ονόματά τους..
Και τώρα… είχε κουραστεί..
Όχι από λύπη..
Αλλά από την ανάγκη να παραδοθεί..
Το πάτωμα σταμάτησε να τρίζει..
Τα μελάνια επέστρεψαν στα βαζάκια τους, ήσυχα, σαν να ήξεραν πια τη θέση τους..
Οι κάρτες, όσες δεν έφυγαν, μαζεύτηκαν σε ένα κουτί, το ίδιο κουτί που είχε κρύψει κάποτε η Ταλίθα κάτω από το δεύτερο συρτάρι του παλιού της γραφείου..
Ο τοίχος που είχε λείψει, επανήλθε..
Όχι σαν πέτρα..
Αλλά σαν πέπλο..
Ο καθρέφτης ράγισε, μια λεπτή γραμμή σαν ανάσα..
Και μετά έγινε διαφανής..
Όχι για να δείξει πια είδωλα..
Αλλά για να περάσει κάτι μέσα του..
Ήσυχα..
Απαλά..
Από μόνο του..
Κάποιος είπε πως άκουσε έναν αναστεναγμό..
Κάποιος άλλος ορκίστηκε πως είδε φως να διασχίζει τα πατώματα..
Μα κανείς δεν είδε ποιος έκλεισε την πόρτα..
Ίσως γιατί δεν ήταν άνθρωπος..
Το σπίτι δεν ανήκε πια εδώ..
Είχε γίνει κάτι άλλο..
Μια Πύλη.
Που άνοιγε μόνο σε όσους κουβαλούσαν μέσα τους μια ερώτηση χωρίς λέξεις..
Ένα βλέμμα που είχε ξεχάσει πού ανήκει..
Μια αγάπη που δεν γεννήθηκε σε αυτή τη ζωή, αλλά ακόμα αναζητούσε το τέλος της..
_____________________________________________________________________________________
Στα επόμενα 5 μικρά κεφάλαια :
“Τα Γράμματα της Ταλίθα – Όσα Δε Γράφτηκαν Ποτέ”
(Ένα ταξίδι μέσα από τις κάρτες, τις ζωές και τα μελάνια)
Μερικά γράμματα δεν στάλθηκαν ποτέ..
Όχι γιατί δεν γράφτηκαν..
Αλλά γιατί περίμεναν να βρεθεί ο σωστός καιρός..
Αφήστε μια απάντηση