Σήμερα ο καιρός θυμίζει Σεπτέμβρη κι ας γράφει ακόμη το ημερολόγιο Αύγουστο..
Το πρωί σηκώνομαι με δροσιά, ανοίγω το παράθυρο και ο αέρας μπαίνει μέσα σαν χάδι, σαν να θέλει να μου θυμίσει πως ο χρόνος κυλάει πιο ήρεμα όταν φυσάει. Στρώνω το τραπεζάκι στο μπαλκόνι και φτιάχνω τον καφέ μου. Το φλιτζάνι ζεστό, μα γύρω μου η δροσιά των μελτεμιών δίνει την αίσθηση πως μπορώ να αναπνεύσω λίγο πιο ελεύθερα. Τα μαλλιά μου μπερδεύονται στον αέρα, κι όμως, δεν με νοιάζει, είναι σαν να μου ψιθυρίζει ιστορίες από νησιά που δεν έχω ταξιδέψει ακόμα..
Κι ύστερα έρχεται η μέρα. Ο ήλιος δυναμώνει, η άσφαλτος καίει και το ίδιο εκείνο μελτέμι που με χάιδευε το πρωί, τώρα φυσάει ζεστό, καυτό, σχεδόν ανυπόφορο. Οι τέντες στα μπαλκόνια τεντώνονται, τα ρούχα στα σχοινιά κοπανιούνται. Στα λιμάνια ακούς για απαγορευτικά, καράβια ακινητοποιημένα, τουρίστες να κοιτούν τη θάλασσα και να περιμένουν. Είναι κι αυτό κομμάτι του καλοκαιριού: η αναμονή μπροστά στο κύμα..
Το βράδυ, η πόλη αλλάζει ξανά. Το μελτέμι δροσίζει πάλι, σε καλεί να περπατήσεις, να καθίσεις στην πλατεία ή να κατηφορίσεις ως την ταβέρνα. Η μυρωδιά του ψαριού που ψήνεται ξεχύνεται στους δρόμους, ακόμη κι αν δεν πεινάς, κάτι σε σπρώχνει να καθίσεις, να παραγγείλεις, να μοιραστείς μια μπίρα, μια σαλάτα, μια γεύση από θάλασσα. Είναι εκείνη η στιγμή που ο Αύγουστος σε κάνει να νιώθεις πως όλα είναι λίγο πιο απλά, λίγο πιο όμορφα, λίγο πιο αληθινά..
Τα μελτέμια του Αυγούστου είναι αντιφατικά: δροσερά και καυτά μαζί, γλυκά και σκληρά. Σαν να θέλουν να μας υπενθυμίσουν πως ο καλοκαιρινός χρόνος δεν κρατάει για πάντα.. πως μετά τη ζέστη έρχεται η ανάσα, κι ύστερα πάλι ζέστη. Ένας ρυθμός, μια ανάσα του Αιγαίου που φτάνει ως τις αυλές μας..
Κι εγώ, μέσα σ’ αυτόν τον ρυθμό, κρατώ το φλιτζάνι μου το πρωί, και το ποτήρι μου το βράδυ, και αφήνω τον άνεμο να μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Σαν να μου λέει: «Όλα κυλούν, όλα θα περάσουν. Μα αυτό το καλοκαίρι θα μείνει να φυσάει μέσα σου για καιρό».
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση