Υπάρχουν εποχές που η ζωή δεν μας ζητά να δημιουργήσουμε περισσότερο, μας ζητά απλώς να μείνουμε..
Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν μια τέτοια εποχή για μένα..
Όχι επειδή δεν είχα τι να πω, αλλά επειδή η ζωή ήταν πιο δυνατή από κάθε πρόταση που προσπαθούσα να βάλω σε τάξη..
Η κατάσταση της υγείας της μητέρας μου απαιτούσε όλη μου την προσοχή..
Οι μέρες μας έγιναν σε εγρήγορση, πρακτικές, έντονες..
Την ίδια περίοδο, δύο γυναίκες που υπήρξαν δυνατές παρουσίες στα πρώτα μου χρόνια (γυναίκες που αγαπούσα και θαύμαζα) έφυγαν από τη ζωή με διαφορά μόλις τριών εβδομάδων..
Δεν βρήκα τον χρόνο να σταματήσω..
Δεν βρήκα τον χώρο να ηρεμήσω..
Και οι σκέψεις μου έγιναν τόσο σκόρπιες, που το να τις συγκεντρώσω σε μια καθαρή φωνή φάνταζε αδύνατο..
Κι όμως, δεν σταμάτησα να γράφω..
Δεν έγραφα για να δημοσιεύσω.. Δεν έγραφα για να εξηγήσω.. Έγραφα για να μη χαθούν οι μέρες..
Έγραφα για να σημειώσω τις ώρες.. Για να κρατήσω αυτό που ζούσαμε.. Για να κρατήσω τα συναισθήματα πριν διαλυθούν μέσα στην κούραση..
Για μένα, το journaling δεν είναι συνήθεια.. Είναι άγκυρα..
Όσο δύσκολη ή όσο ήρεμη κι αν μοιάζει η ζωή, ξέρω αυτό: έχω μια ψυχή να θρέψω, μια ζωή να οδηγήσω, και μια δημιουργική πορεία που συνεχίζεται, ακόμη κι όταν ο ρυθμός επιβραδύνει..
Συχνά μπερδεύουμε αυτές τις περιόδους με στασιμότητα.. Όμως δεν είμαστε στάσιμοι.. Είμαστε απασχολημένοι με το να αντέχουμε..
Δεν μπορούμε να κινούμαστε σε δέκα κατευθύνσεις ταυτόχρονα.. Μπορούμε όμως να βρίσκουμε ισορροπία.. Και για μένα, η ισορροπία ξεκινά πάντα από χαρτί και μολύβι..
Εκεί ξεμπερδεύω τις σκέψεις μου.. Εκεί το γράψιμο δεν χρειάζεται να είναι χρήσιμο ή όμορφο.. Εκεί επιστρέφω όταν βιάζομαι, όταν αγωνιώ, όταν θέλω να δω κάτι να προχωρά πριν να είναι έτοιμο..
Το να κάνω ένα βήμα πίσω από την έκθεση δεν σήμαινε ότι απομακρύνθηκα από την εσωτερική μου δουλειά.. Ήταν ο τρόπος μου να κρατήσω κάτι ουσιαστικό όρθιο..
Αν περνάς κι εσύ μια περίοδο όπου όλα μοιάζουν σκόρπια, ίσως δεν χρειάζεται ακόμη να συμμαζέψεις.. Ίσως χρειάζεται απλώς να γράψεις..
Όχι για να τα διορθώσεις.. Αλλά για να μείνεις..
Η προσωπική εξέλιξη δεν σταματά στις δύσκολες εποχές.. Απλώς αλλάζει ρυθμό.. Και κάποιες φορές, ο πιο γενναίος ρυθμός είναι ο αργός..
Από εδώ και πέρα, θα συνεχίσω να γράφω, όχι μόνο τέτοιους στοχασμούς, αλλά και τις ιστορίες που διαμορφώνουν τον εσωτερικό μου κόσμο, τις σκέψεις μου για τη ζωή όπως έρχεται, και το ήσυχο σύμπαν της ταχυδρομικής μου θυρίδας..
Θα γράφω για γράμματα που στέλνονται και γράμματα που επιστρέφουν, για καρτ ποστάλ και τους κόσμους που κουβαλούν, για αλληλογραφίες, μνήμη και για το πώς μικρά κομμάτια χαρτιού ταξιδεύουν πιο μακριά απ’ όσο φανταζόμαστε..
Ό,τι κι αν δημιουργώ από εδώ και πέρα, ξεκινά όπως πάντα για μένα: από το journaling, όχι ως εργαλείο παραγωγικότητας, αλλά ως τρόπο να παραμένω ριζωμένη όσο η ζωή συνεχίζει να κινείται..
Αυτός ο χώρος θα συνεχίσει να φιλοξενεί τις ιστορίες μου, τις απόψεις μου και τη χειρόγραφη, αργή ζωή που συνεχίζει να ξεδιπλώνεται..
Με χαρτί και μολύβι,
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση