Ο πόνος είχε γίνει σχεδόν ποιητικός από την έντασή του. Ένας πονόδοντος επικός, που χτυπούσε αυτί, μάτι, και κάτι ακόμα πιο βαθύ, σαν να με πίεζε ολόκληρος ο κόσμος πάνω σ’ ένα δόντι. Δεν ήξερα αν έκλαιγα ή αν απλώς είχε λιώσει η βλεφαρίδα μου από τη ζέστη της Αθήνας..
Και κάπως, σέρνοντάς με ο πόνος και όχι εγώ, βρέθηκα μπροστά σ’ ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Εκείνο το είδος με τις βαρειές ξύλινες βιβλιοθήκες, τις σειρές που έμοιαζαν με παλιό αρχείο μνήμης. Ήξερα τις εκδόσεις. Υπήρχαν από το 1951..
Δεν ήθελα λογοτεχνία. Ήθελα… κάτι με ρίζες.
Κάτι που να κρατάει το νόημα σφιχτά στα χέρια του..
Ήθελα λεξικά..
“Πού είναι τα λεξικά σας;” ρώτησα..
Και μου έδειξαν — πίσω. Πιο μέσα. Πιο βαθιά..
Κι εκεί, όλα άλλαξαν..
Δεν ξέρω αν ήταν η εξάντληση, ο πόνος ή η ευαισθησία μου στις λέξεις, αλλά ένιωσα να με τραβάνε. Σαν να με φώναζαν. Άρχισα να περπατώ ανάμεσα στις ράχες των βιβλίων, κι ένα συγκεκριμένο εξώφυλλο, μπλε, ελαφρώς φαγωμένο, έμοιαζε να πάλλεται..
Μόλις το ακούμπησα, όλα γύρισαν..
Δεν ήταν πια ράφι..
Ήταν είσοδος..
Ήμουν μέσα στο λεξικό..
Και οι λέξεις — αχ, οι λέξεις — με άρπαξαν..
Χόρευα με το bookbinder, τραγουδούσα το livre, ψιθύριζα λόγος και ερμηνεία, χόρευα βαλς με το Sprache, και γύριζα σαν σε σπείρα με το calligraphy..
Προσπάθησα να ανοίξω την τσάντα μου, να βγάλω τα γυαλιά μου, να μπορέσω να διαβάσω πιο καθαρά… αλλά οι λέξεις με πρόλαβαν. Μου πήραν την τσάντα. Μου πήραν τα γυαλιά. Και… μεγάλωσαν. Μόνες τους.. Για να τις δω.. Για να τις νιώσω..
Κάπου εκεί, σε μια γωνία της έντυπης πραγματικότητας, είδα έναν γνωστό μου.. έναν διερμηνέα, φίλο από εκείνους που αγαπούν τη γλώσσα σαν κι εμένα. Ξεκίνησε να αναλύει μια ρίζα, και ξαφνικά δεν ήξερα αν τον άκουγα ή αν οι λέξεις έβγαιναν από τις ίδιες τις σελίδες. Άρχισαν να ανοίγουν μπροστά μου βιβλία, όχι μόνο λεξικά. Εγκυκλοπαίδειες, άτλαντες, ονειροκρίτες..
Εκεί χάθηκα.
Μέχρι που…
Μια φωνή μ’ έβγαλε από τη στροβιλιστική ανάγνωση.
«Το λεξικό που ζητήσατε… είναι αρκετά σκισμένο…» είπε ο υπάλληλος.
«Ήταν στην αποθήκη για χρόνια. Δεν πιστεύαμε ότι θα το ζητούσε ποτέ κανείς.»
Και τότε κατάλαβα.. Δεν είχα ονειρευτεί.. Το κρατούσα.. Το λεξικό του 1972.. Με τις σελίδες που ήδη μου είχαν μιλήσει..
Με την CORPUS σελίδα που εξηγούσε πώς το μηχάνημα ταξινόμησε πέντε εκατομμύρια λέξεις, μπλοκ-μπλοκ, για να φτιάξει έναν κόσμο που μπορούμε να διαβάσουμε..
Και τότε, λίγο πριν φύγω από το βιβλιοπωλείο, έγειρα το αυτί μου πάνω στις σελίδες.
Το λεξικό μού ψιθύρισε:
«Δεν είμαι εργαλείο. Είμαι κόσμος.. Μη με ξεχνάς.. Γιατί μέσα μου, γράφεσαι κι εσύ.»
Αφήστε μια απάντηση