Δεν ήταν μονοπάτι.. Ούτε δρόμος.. Ήταν ένα κομμάτι γης που είχε κουραστεί να είναι γη.. Κάποτε κυλούσε νερό από πάνω

(μια ιστορία για όταν επιστρέφεις, και δεν σε περιμένει κανείς..) Δεν ήταν σίγουρη γιατί γύρισε.. Το μονοπάτι ήταν ίδιο, αλλά

Δεν πίστευε πια στα καλοκαίρια.. Τα θεωρούσε εποχικά ψέματα με άρωμα καρύδα και γεύση παγωμένου ροδάκινου.. Πήγε εκεί γιατί το

(τότε που όλα χωρούσαν σε μια βόλτα με ποδήλατο και μια κασέτα) Θυμάσαι τα καλοκαίρια στην Αυλίδα; Τη ζέστη που