Η άνοιξη στην Ελλάδα δεν έρχεται σιγά-σιγά.. Έρχεται σαν να χτυπάει το κουδούνι και να λέει: «Καλημέρα. Σήκω. Έχεις δουλειές.»
Ξαφνικά όλα πρασινίζουν. Τα δέντρα ανθίζουν. Ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει πραγματικά. Και τότε συνειδητοποιείς ότι ο κήπος σου πέρασε όλο τον χειμώνα… οργανώνοντας μια μικρή επανάσταση..
Το γρασίδι έχει αποφασίσει να καταλάβει τον πλανήτη.. Τα αγριόχορτα εμφανίζονται σε σημεία που δεν θυμάσαι να υπήρχε καν χώμα.. Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη αποστολή της άνοιξης:
ο καθαρισμός
Στην Ελλάδα, μάλιστα, αυτό δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής. Είναι και θέμα ασφάλειας, γιατί όσο πλησιάζει το καλοκαίρι πρέπει να καθαρίζουμε ξερά χόρτα και κλαδιά για να μειώνεται ο κίνδυνος φωτιάς..
Και εδώ αρχίζει το πρώτο πραγματικά δύσκολο κομμάτι της διαδικασίας: να βρεις συνεργείο.
Το να βρεις συνεργείο καθαρισμού κήπου την άνοιξη είναι περίπου σαν να έχεις πιάσει ένα μικρό Τζόκερ. Δεν μιλάμε για τα μεγάλα κέρδη. Μιλάμε για εκείνο το μικρό, ταπεινό «κάτι πήρα». Αυτό ακριβώς είναι και το συναίσθημα όταν τελικά κάποιος σου πει «ναι, μπορώ να περάσω την άλλη εβδομάδα».
Αυτή την εβδομάδα, πάντως, στάθηκα τυχερή. Πρόλαβα και φώναξα τον άνθρωπο που μου οργώνει το χωράφι για να περάσει από τις ελιές.
Οι βροχές είχαν κάνει το χώμα μαλακό, οπότε η δουλειά έγινε πολύ πιο εύκολα. Και κάπως έτσι, κάθε χρόνο, μέσα σε αυτή τη μικρή διαδικασία, γεννιέται και η ίδια σκέψη: λες φέτος να έχουμε λίγες ελιές;
Δεν ζητάμε θαύματα. Μερικές καλές ελιές θα ήταν ήδη μια μικρή νίκη.
Στον κήπο όμως δεν υπάρχουν μόνο οι ελιές. Υπάρχουν και τα μικρά πειράματα..
Τα τρία φυτά μου, για παράδειγμα, έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να βγάζουν τα πρώτα τους φυλλαράκια. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση ή αν όντως τους έκανε καλό η αλισίβα που τους έριξα, αλλά αποφάσισα να το πάρω ως επιτυχία..
Στην κηπουρική, άλλωστε, η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο.. Αν πιστεύεις ότι έκανες κάτι σωστά, έχεις ήδη κερδίσει τη μισή μάχη..
Υπάρχει βέβαια και το άλλο κεφάλαιο της άνοιξης. Τα χελιδόνια.
Τα χελιδόνια είναι υπέροχα πλάσματα. Είναι το πιο όμορφο σημάδι ότι ήρθε η άνοιξη. Είναι χαριτωμένα, γρήγορα, και χτίζουν φωλιές με απίστευτη επιμονή.. Και κάπου εκεί αρχίζει μια μικρή, σιωπηλή διαπραγμάτευση μεταξύ εμού και των χελιδονιών.. Γιατί εκείνα έχουν αποφασίσει ότι το καλύτερο μέρος για τις φωλιές τους είναι… το γκαράζ.. Εγώ, από την άλλη, έχω αποφασίσει ότι το καλύτερο μέρος για τα αυτοκίνητα της οικογένειας είναι επίσης το γκαράζ.. γι’αυτό ίσως βρίσκω μονίμως κουτσουλισμένα παρμπρίζ..
Η άνοιξη λοιπόν δεν είναι μόνο λουλούδια.. Είναι και μικρές διπλωματικές σχέσεις με την τοπική πανίδα.
Και φυσικά, μαζί με όλα αυτά, έρχονται και οι μικρές προσδοκίες της εποχής.. Κάθε χρόνο αρχίζω να σκέφτομαι τι θα φυτέψω.. Υπήρχαν περίοδοι που το έπαιρνα πολύ σοβαρά το θέμα. Έβαζα τόσα λαχανικά που στο τέλος ένιωθα σαν μικρός αγρότης. Μέχρι που ερχόταν ο λογαριασμός του νερού και με επανέφερε γρήγορα στην πραγματικότητα..
Ο λογαριασμός ερχόταν με τέτοιο ύφος που έλεγες: «Συγγνώμη… μήπως καλλιεργώ για όλη τη Μεσόγειο χωρίς να το ξέρω;»
Οπότε φέτος αποφάσισα να το πάρω πιο ήρεμα.. Λίγα αγγουράκια, γιατί είναι πεισματάρικα και συνήθως επιβιώνουν.. Λίγες ντομάτες.. Λίγα κολοκυθάκια.. Από λίγο απ’ όλα..
Και κυρίως σε ελεγχόμενο επίπεδο, για να μη χρειαστεί να πάρω δεύτερη δουλειά μόνο και μόνο για να πληρώνω το πότισμα..
Γιατί η άνοιξη, τελικά, δεν είναι μια εποχή που απλώς απολαμβάνεις.. Είναι μια εποχή που ξεκινάς να οργανώνεις.
Τον κήπο..
Το σπίτι..
Τις δουλειές που μαζεύτηκαν τον χειμώνα..
Είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η ζωή λειτουργεί σε κύκλους.. Καθαρίζεις. Φροντίζεις. Φυτεύεις. Περιμένεις.
Και κάπου ανάμεσα σε ένα φτυάρι, μια ελιά που ανθίζει και ένα χελιδόνι που σε κοιτάει καχύποπτα από τον γκαράζ, συνειδητοποιείς κάτι απλό: Η άνοιξη δεν είναι απλώς εποχή..
Είναι μια μικρή, ετήσια υπενθύμιση ότι η ζωή, όσο χαοτική κι αν είναι, πάντα βρίσκει τρόπο να ξαναρχίσει..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση