Η προσοχή μας δημιουργεί τον κόσμο που κατοικούμε…
Πού στρέφουμε το βλέμμα μας
Η ταχυδρομική μου θυρίδα σήμερα είχε κάτι να μου πει.. Η αλήθεια είναι πως δεν μιλάει συχνά, αλλά όταν το κάνει, έχει τον δικό της ήσυχο τρόπο.. Μέσα της με περίμεναν μερικές καρτ ποστάλ.. Κομμάτια χαρτιού που είχαν ταξιδέψει.. Χέρια που έγραψαν.. Γραμματόσημα από άλλους τόπους.. Κάθε καρτ ποστάλ είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι κάπου, κάποιος άνθρωπος σταμάτησε για λίγο τον χρόνο του για να μου γράψει..
Τις κρατούσα στο χέρι καθώς έμπαινα στο σπίτι μου.. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή..
Ένας πόλεμος..
Μια έκρηξη..
Ένα ακόμη κύμα φόβου..
Η αντίθεση ήταν σχεδόν βίαιη..
Στο ένα χέρι κρατούσα μικρά κομμάτια χαρτιού που είχαν ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα για να μεταφέρουν μια ανθρώπινη σκέψη, ενώ στην οθόνη έβλεπα εικόνες ενός κόσμου που έμοιαζε να διαλύεται.. Και τότε πέρασε από το μυαλό μου μια σκέψη..
Ο κόσμος που φωνάζει και ο κόσμος που ψιθυρίζει
Υπάρχει κάτι παράξενο με τις ειδήσεις.. Δεν είναι ότι θέλουμε απαραίτητα να τις δούμε, κι όμως σχεδόν πάντα καταλήγουμε εκεί..
Ανοίγουμε την τηλεόραση ή το κινητό «για ένα λεπτό», και ξαφνικά έχουν περάσει είκοσι λεπτά..
Η καρδιά σφίγγεται..
Το στομάχι δένεται κόμπος..
Το μυαλό γεμίζει εικόνες που πριν από λίγο δεν υπήρχαν..
Κι όμως συνεχίζουμε να βλέπουμε, σαν να μην μπορούμε να σταματήσουμε..
Δεν νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε περίεργοι, αλλά επειδή είναι εύκολο..
Το να παρακολουθείς τον κόσμο είναι συχνά πιο εύκολο από το να αντιμετωπίζεις τη δική σου ζωή..
Είναι πιο εύκολο να ακολουθείς τις αγωνίες της ανθρωπότητας παρά να καθίσεις ήσυχα μέσα στις δικές σου ερωτήσεις..
Τα πράγματα που ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις..
Οι σχέσεις που έχουν μείνει μισές..
Τα όνειρα που συνεχίζουν να περιμένουν..
Οι ειδήσεις γεμίζουν αυτή τη σιωπή.. Σαν θόρυβος.
Η προσοχή είναι ένας σιωπηλός αρχιτέκτονας
Κρατούσα ακόμη τις καρτ ποστάλ στο χέρι μου.. Η μία είχε μια μικρή ζωγραφιά, η άλλη μια βιαστικά γραμμένη φράση.. Μια τρίτη απλώς έλεγε: «Σκέφτηκα να σου γράψω».
Τόσο μικρά πράγματα, κι όμως τόσο ανθρώπινα..
Και ξαφνικά κάτι πολύ απλό έγινε ξεκάθαρο μέσα μου..
Ο κόσμος δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν μακριά αλλά και όσα συμβαίνουν ακριβώς μπροστά μας..
Και η προσοχή μας είναι αυτή που αποφασίζει ποιο από τα δύο θα μεγαλώσει μέσα μας.
Η προσοχή είναι σαν το νερό. Όπου την ρίξεις, κάτι αρχίζει να μεγαλώνει. Αν την ρίχνεις διαρκώς στον φόβο, ο φόβος θα μεγαλώσει.
Αν την ρίχνεις στη βία, η βία θα γεμίσει το μυαλό σου.
Αν όμως τη στρέψεις αλλού, σε έναν περίπατο, σε ένα τετράδιο, σε μια συζήτηση, σε μια καρτ ποστάλ που ταξίδεψε, κάτι διαφορετικό αρχίζει να ανθίζει.. Κάτι πιο ήσυχο και πιο ζωντανό..
Ένα μικρό όριο για έναν πολύ μεγάλο κόσμο
Η αλήθεια είναι πως δεν γράφω αυτά τα λόγια ως ειδικός.. Δεν είμαι ψυχολόγος ούτε ερευνήτρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που παρατηρεί τι συμβαίνει στο σώμα και στο μυαλό του όταν εκτίθεται συνεχώς σε έναν κόσμο γεμάτο καταστροφή μέσα από μια οθόνη.. Το να βάζω όρια στις ειδήσεις δεν σημαίνει ότι δεν με νοιάζει ο πόνος των άλλων ανθρώπων..
Ο πόνος στον κόσμο είναι πραγματικός, και κανείς μας δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι δεν υπάρχει.. Αρχίζω όμως να πιστεύω ότι η συνεχής έκθεση σε αυτόν τον πόνο δεν μας κάνει πιο συμπονετικούς.. Πολύ συχνά απλώς μας εξαντλεί.. Και ένας εξαντλημένος άνθρωπος σπάνια έχει τη δύναμη να προσφέρει κάτι ουσιαστικό..
Ίσως λοιπόν η πραγματική πρόκληση να μην είναι να κουβαλάμε κάθε μέρα μέσα στο μυαλό μας όλη τη δυστυχία του πλανήτη..
Ίσως η πρόκληση να είναι να παραμένουμε αρκετά ήρεμοι και αρκετά ανθρώπινοι, ώστε όταν έρθει η στιγμή, να μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε..
Όταν λοιπόν γύρισα σπίτι, άφησα τις καρτ ποστάλ στο γραφείο μου..
Μικρά κομμάτια χαρτιού..
Μικρές ιστορίες..
Μικρές υπενθυμίσεις ότι ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από όσα φωνάζουν πιο δυνατά.. Μερικές φορές ο κόσμος ζει και μέσα σε αυτά που ψιθυρίζουν..
Και ίσως η πιο ήσυχη ερώτηση της ημέρας να είναι απλώς αυτή:
Πού στρέφουμε το βλέμμα μας;
Γιατί στο τέλος, εκεί ακριβώς αρχίζει να μεγαλώνει ο κόσμος μας.
Τατιάνα
Αφήστε μια απάντηση