Όταν το γραφείο δεν είναι έτοιμο, αλλά εγώ είμαι..
Υπάρχει μια στιγμή, σχεδόν κάθε μέρα, που ανοίγω τον υπολογιστή, ακουμπώ το τετράδιο μπροστά μου και πριν γράψω την πρώτη λέξη… σηκώνω το βλέμμα γύρω μου..
Χαρτιά σε στοίβες που δεν είναι ακριβώς στοίβες.. Στυλό χωρίς καπάκι.. Ένα φλιτζάνι που ζητάει καφέ.. Μισάνοιχτοι φάκελοι.. Σημειώσεις που περιμένουν να βρουν τη θέση τους..
Και μέσα μου, μια φωνή ψιθυρίζει: Δεν γίνεται να γράψω έτσι.
Στο διαδίκτυο βλέπω και ζηλεύω τα τακτοποιημένα γραφεία, με τα ευθυγραμμισμένα πολλές φορές μολύβια.. Τις άδειες, καθαρές επιφάνειες που μοιάζουν να αγγίζουν την τελειότητα.
Το δικό μου γραφείο, όμως, έχει ζωή.. Και καμιά φορά αυτή η ζωή ξεχειλίζει..
Για καιρό πίστευα πως για να δημιουργήσω πρέπει πρώτα να τακτοποιήσω.. Να μπει κάθε χαρτί στη θέση του.. Να ησυχάσει το μάτι μου..
Αλλά αν περίμενα να τακτοποιηθούν όλα για να ξεκινήσω… δεν θα ξεκινούσα ποτέ.
Πάντα κάτι θα μένει στη μέση, όπως ένα γράμμα που δεν απαντήθηκε ή μια ιδέα που δεν μπήκε ακόμη σε φάκελο.. Μια στοίβα που περιμένει “αύριο”..
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το γραφείο μου δεν είναι βρώμικο..
Είναι ζωντανό, και εξελίσσεται.. και ίσως καμιά φορά το νιώθω πιο ακατάστατο απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα..
Δεν χρειάζομαι αποστειρωμένη επιφάνεια για να γράψω, χρειάζομαι μια μικρή ελεύθερη γωνιά και την πρόθεσή μου..
Έμαθα να μετακινώ απλώς ό,τι με εμποδίζει εκείνη τη στιγμή..
Όχι να τελειοποιώ τον χώρο..
Αλλά να του επιτρέπω να συνυπάρχει με τη διαδικασία..
Η δημιουργία δεν περιμένει την τελειότητα.. Ξεκινά από την παρουσία..
Και ίσως τελικά το θέμα δεν είναι να γράφω από την τελειότητα, αλλά να γράφω από την ειλικρίνεια, που κι αυτή, τις περισσότερες φορές, δεν είναι τακτοποιημένη..
Και ξέρεις κάτι;
Αν μια μέρα το γραφείο μου γίνει απολύτως άδειο, απόλυτα συμμετρικό, φωτογενές, μάλλον θα ανησυχήσω..
Θα κοιτάξω γύρω και θα αναρωτηθώ: πού πήγαν οι ιδέες που περίμεναν; πού είναι τα γράμματα που άνοιξα και άφησα στη μέση; πού είναι οι καρτ ποστάλ που ξέφυγαν από τη στοίβα για να μου θυμίσουν κάτι;
Ίσως το χάος μου να μην είναι ελάττωμα..
Ίσως να είναι απόδειξη ότι ζω, γράφω, δοκιμάζω, ξεκινώ πριν νιώσω έτοιμη..
Και ίσως, τελικά, το πιο όμορφο γραφείο να μην είναι εκείνο που φαίνεται ήσυχο, αλλά εκείνο που μέσα του συμβαίνουν πράγματα..
Οπότε ναι..
Γράφω μέσα στο χάος μου..
Και όσο γράφω, κάτι μέσα μου τακτοποιείται..
Τατιάνα,
Υ.Σ. Και μία που έγραψα το παραπάνω κείμενο, και μία που σηκώθηκα και τακτοποίησα τα πάντα όλα .. go figure..
Αφήστε μια απάντηση