Και παρόλα αυτά χαμογελάς..
Η Ρόουζ δεν ήταν ποτέ αφελής. Ήξερε πότε κάτι ήταν αστείο, και κυρίως ήξερε πότε εκείνη ήταν μέρος του αστείου..
Καθόταν μπροστά στον καθρέφτη της, με το πράσινο, πουά της φόρεμα, και κοιτούσε το είδωλό της να της κλείνει το μάτι.. Δεν ήταν αυταπάτη και το ήξερε.. Ήταν συμφωνία..
Το αστείο δεν είναι πάντα κακόβουλο.. Μερικές φορές είναι απλώς η συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος δεν λειτουργεί όπως νομίζαμε, και ότι εμείς, κάπου στη διαδρομή, συμμετείχαμε..
Η άβολη διαύγεια
Υπάρχει μια στιγμή που καταλαβαίνεις, πως δεν ήσουν μόνο θύμα, ούτε παρατηρητής.. Ήσουν μέσα στην ιστορία και μάλιστα με πλήρη επίγνωση.. Και αυτό είναι το άβολο σημείο, διότι όταν ξέρεις το αστείο, δεν μπορείς πια να κάνεις πως δεν το καταλαβαίνεις..
Η Ρόουζ έμαθε να αντέχει αυτή τη διαύγεια και να μην κατηγορεί τον εαυτό της, ούτε να ωραιοποιεί.. απλά έμαθε και να αναγνωρίζει..
Η δύναμη του να χαμογελάς
Το χαμόγελο στον καθρέφτη δεν είναι ειρωνεία.. Είναι αυτογνωσία..
Είναι η στιγμή που λες: “Ναι. Το είδα. Το κατάλαβα. Ήμουν εκεί.”
Και δεν τρέχεις να κρυφτείς, ούτε σβήνεις τη μνήμη.. Δεν ξαναγράφεις το σενάριο, απλώς το αποδέχεσαι..
Η Ρόουζ δεν φοβόταν να είναι μέσα στο αστείο.. Φοβόταν μόνο να μην το καταλάβει..
Η ωριμότητα δεν είναι να μη γελάς, αλλά να ξέρεις το λόγο που γελάς..
Και συνέχισε..
Ο καθρέφτης συνέχισε να της κλείνει το μάτι, κι εκείνη, για πρώτη φορά, δεν ένιωσε ντροπή, αλλά μία μικρή, ήσυχη δύναμη.
Γιατί όταν είσαι μέσα στο αστείο, και το ξέρεις, κανείς δεν μπορεί να σε χρησιμοποιήσει ως το δικό του “αστείο” ..
Ρόουζ,
Αφήστε μια απάντηση