Για την απλότητα που δεν είναι «λίγη», είναι η πιο έξυπνη μορφή φροντίδας
Μια φράση που έφτασε ταχυδρομικά (και μου άνοιξε ένα παράθυρο)
Αγαπημένε μου αναγνώστη,
πριν λίγο καιρό, άνοιξα το P.O. Box 49 και μέσα σε έναν από εκείνους τους απλούς, λευκούς φακέλους, βρήκα μια μικρή ιστορία, η οποία ήταν γραμμένη με απλές λέξεις.
Κάποια πολύ φίλη μου, περιέγραφε τη σχεδόν ενενήντα ετών Ιρλανδο-Καναδή γιαγιά της Miah, όρθια μπροστά στο μάτι της κουζίνας. Μια μικρή κατσαρόλα. Μία μόνο κίτρινη πατάτα που έβραζε..
«Πεινάς, Nana;» τη ρώτησε.
Κι εκείνη, με την περίεργη προφορά της, είπε: “Μερικές φορές χρειάζομαι μια βραστή πατάτα”
Δεν ήταν μια σπουδαία φράση.. Δεν ήταν “σοφή” με τον θορυβώδη τρόπο που γίνονται σοφά τα πράγματα σήμερα.. Δεν δίδασκε ούτε παρακινούσε. Δεν προσπαθούσε να γίνει περιεχόμενο..
Ήταν απλώς μια πρόταση σαν ανάσα.
Κι όμως, από τη στιγμή που την διάβασα, έμεινε μέσα μου σαν να την είχα ζήσει.
Όχι για την πατάτα.. αλλά για την “άδεια” του να βράσεις μία πατάτα..
Γιατί εγώ έχω μάθει αλλιώς.. Έχω μάθει πως πρέπει να θέλω κάτι μεγαλύτερο, πιο σύνθετο, πιο ενδιαφέρον και πιο .. “σωστό”.. Πως αν στραφώ σε κάτι απλό, είναι σαν να υποχωρώ.. Πως οφείλω να εξηγώ γιατί κάνω ό,τι κάνω. Να το δικαιολογώ. Να το παρουσιάζω με σοβαρότητα..
Κι έρχεται μια γυναίκα κοντά στα ενενήντα και λέει: “Σήμερα θέλω μια βραστή πατάτα.” Τέλος.
Εκεί βρίσκεται το σοκ.. Όχι στο φαγητό. Στην καθαρότητα της επιλογής.
Η δική μου γιαγιά δεν είχε “πατάτα”. Είχε κέντημα.
Η δική μου γιαγιά δεν έβραζε πατάτες για να επανέλθει.. Έπιανε το κέντημα.
Χωρίς ανακοίνωση.. Χωρίς να το βαφτίζει “self care”. Χωρίς να το εξηγεί..
Έπαιρνε το τελάρο, τις κλωστές και το ύφασμα και έσκυβε..
Τότε νόμιζα πως απλώς κεντάει, τώρα όμως καταλαβαίνω ..
Δεν κεντούσε μόνο σχέδια.. Κεντούσε ρύθμιση.
Έβαζε το σώμα της σε ρυθμό, για να μη τη διαλύσει το άγχος..
Έβαζε το μυαλό της σε επανάληψη, για να μη τη φάει ο φόβος..
Έδινε στην ψυχή της κάτι απτό, για να μη χαθεί..
Από εκείνη την επαναλαμβανόμενη κίνηση γεννιόντουσαν αριστουργήματα, όχι επειδή έπρεπε να τα θαυμάσουν οι άλλοι, αλλά γιατί πάνω τους υπήρχε χρόνος.. Υπομονή.. Ησυχία..
Αυτό ήταν η δική της “βραστή πατάτα”.
Και το πιο συγκινητικό; Δεν την έβλεπες να ψάχνεται.. Την έβλεπες να ξέρει..
Δεν ζητάμε πάντα επιτυχία. Ζητάμε ρύθμιση.
Θα σου πω κάτι που ακούγεται απλό αλλά είναι πολύ σοβαρό.
Πολλές φορές δεν είμαστε ούτε τεμπέληδες, ούτε αναβλητικοί, ούτε ασυνεπείς.. είμαστε απλά “ξεκούρδιστοι”..
Σαν όργανο που έμεινε καιρό αχρησιμοποίητο και ο ήχος του ακούγεται σαν ξεκούρδιστο πιάνο..
Κι όταν είμαστε έτσι, κάνουμε ένα κλασικό λάθος: Προσπαθούμε να το λύσουμε με στρατηγική, τύπου .. Θα οργανωθώ καλύτερα, θα πιεστώ περισσότερο, θα κάνω πρόγραμμα, θα αποδώσω..
Αλλά η αλήθεια είναι πιο σωματική..
Δεν χρειαζόμαστε πάντα κίνητρο.. αυτό που χειαζόμαστε είναι επανεκκίνηση.. Επανεκκίνηση που στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον, σημαίνει.. να πέσει λίγο η ένταση, να επιστρέψει η αναπνοή στο φυσικό της ρυθμό, να νιώσει το σώμα “είμαι εδώ”, και να σταματήσει το μυαλό να τρέχει σαν να το κυνηγούν..
Κι εδώ επιστρέφει η βραστή πατάτα, η οποία δεν είναι ούτε στόχος, ούτε project, ούτε επίτευγμα.. Είναι απλά εκείνο το ελάχιστο που με επαναφέρει και αυτό δεν είναι κάτι μικρό, αλλά είναι δεξιότητα..
Οι μικρές αποσύρσεις είναι ο λόγος που κάποιοι αντέχουν
Οι άνθρωποι που αντέχουν μαραθώνιο, ζωής, δημιουργίας, φροντίδας, δεν είναι πάντα οι πιο δυνατοί..
Συχνά είναι οι πιο πρακτικοί και έχουν ένα πράγμα που κάνουν όταν όλα γύρω τους αρχίζουν να του ανεβάζουν την “πίεση” .. Ένα πράγμα όχι για να βελτιωθούν αλλά για να μην διαλυθούν.. Και το κάνουν χωρίς ενοχές, γιατί έχουν καταλάβει κάτι σημαντικό:
Η απόσυρση δεν είναι εγκατάλειψη.. Είναι συντήρηση.. Σαν να βάζεις λάδι σε μια μηχανή για να μη μπλοκάρει.. Αν δεν το κάνεις, δεν αντέχεις με επιμονή, αλλά αντέχεις με φθορά.. και η φθορά αργότερα φαίνεται όταν όλα σε εκνευρίζουν, όταν τίποτα δεν σου δίνει χαρά, όταν δεν συγκεντρώνεσαι, όταν θέλεις να κλάψεις χωρίς λόγο, όταν νιώθεις πως δεν είσαι εσύ..
Τότε δεν χρειάζεσαι νέο σχέδιο.. Χρειάζεσαι τη δική σου βραστή πατάτα.
«Ναι, αλλά εγώ δεν έχω χρόνο»
Το ξέρω. Το σκέφτηκα κι εγώ. Όμως η βραστή πατάτα δεν απαιτεί χρόνο.. Απαιτεί άδεια.. τουλάχιστον για να βράσει..
Συνήθως δεν λείπουν τα δέκα λεπτά.. Λείπει η αίσθηση ότι δικαιούμαι να κάνω κάτι που δεν παράγει αποτέλεσμα.. Και εδώ βρίσκεται η τρυφερότητα..
Δεν χρειάζεται να το κάνεις μεγάλο, απλά χρειάζεται να το κάνεις αληθινό..
Η γιαγιά δεν εξήγησε τι σημαίνει νευρικό σύστημα.. Είπε πατάτα..
Εσύ μπορεί να πεις:
Μερικές φορές χρειάζομαι να κάτσω στην πολυθρόνα με ένα βιβλίο..
Μερικές φορές χρειάζομαι να γράψω δύο γραμμές με πένα..
Μερικές φορές χρειάζομαι να ποτίσω τον κήπο χωρίς να σκέφτομαι τίποτα..
Μερικές φορές χρειάζομαι να χαϊδέψω τα σκυλιά μου και να μείνω εκεί..
Και να μη δώσεις εξηγήσεις..
Πώς το κάνεις πράξη χωρίς να το κάνεις project
Αν θέλεις να το δοκιμάσεις, κράτησέ το απλό:
Διάλεξε ένα πράγμα.. Όχι λίστα.. Ένα.
Κράτησέ το μικρό, έστω 10 ή 15 λεπτά.. Βγάλε από πάνω του κάθε στόχο.. Μην έχεις κινητό δίπλα.
Όταν τελειώσεις, μην πεις “μπράβο μου”.
Πες απλώς: “Εντάξει.. Είμαι πάλι εδώ..”
Αυτό είναι..
Η δική σου βραστή πατάτα σε περιμένει
Η γιαγιά εκείνη είχε μια πατάτα.. Η δική μου είχε το κέντημα.. Κι εγώ, όταν είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, έχω:
Ένα βιβλίο..
Κι αυτό αρκεί για να μαλακώσει κάτι μέσα μου..
Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα και σκέφτεσαι “ωραίο… αλλά εγώ δεν ξέρω ποιο είναι το δικό μου”, μην πιεστείς.
Σκέψου την πιο μικρή, πιο ντροπαλή ανάγκη σου.
Όχι αυτό που θα ανεβάσεις, ούτε αυτό που θα δικαιολογήσεις… ούτε καν αυτό που θα σε κάνει “κάποιον”, αλλά εκείνο το ελάχιστο που σε επαναφέρει..
Και κάν’ το σήμερα, όχι αύριο..
Σήμερα, όπως η γιαγιά.
Χωρίς εξηγήσεις.
Μερικές φορές… χρειάζεσαι απλώς τη βραστή σου πατάτα.
Με αγάπη,
από το P.O. Box 49
Αφήστε μια απάντηση