Μια βροχερή Κυριακή, λίγη νοσταλγία και πολλή σκηνική μαγεία
Πρώτη σειρά, και μια ορχήστρα που ανέπνεε δίπλα μας
Την περασμένη Κυριακή βρέθηκα στο περιβόητο Christmas Theater για να δω το μιούζικαλ Grease, ναι, καλά θυμόμουν, η ταινία είναι του 1978, και κάπως έτσι συνειδητοποίησα πόσο “κλασικά” είναι πια τα νιάτα μας..
Δύο φίλοι που είχαν δώσει ραντεβού μία ώρα νωρίτερα. Κανένας από τους δυό μας δεν είχε ξαναπάει στο συγκεκριμένο θέατρο, κι έτσι η εξερεύνηση ήταν μέρος της εμπειρίας. Η βροχή μας συνόδευε από την αρχή.. μικρές, ευγενικές στάλες, ίσα ίσα για να ανοίξουμε ομπρέλα.. Από αυτές τις βροχές που δεν σε ταλαιπωρούν.. Σε βάζουν απλώς σε ρυθμό..
Αναρωτηθήκαμε, και γελάσαμε λίγο, γιατί λέγεται “Christmas” Theatre αφού λειτουργεί όλο τον χρόνο. Ίσως γιατί κάθε παράσταση θέλει να είναι γιορτή.. Ίσως γιατί κάθε καλή σκηνή έχει κάτι από φωτάκια και προσμονή..
Οι θέσεις μας; Πρώτη σειρά. Σχεδόν αγγίζαμε τη ζωντανή ορχήστρα. Ένιωθα τα έγχορδα να πάλλονται στο στήθος μου. Έβλεπα τις ανάσες των ηθοποιών πριν πουν την ατάκα τους. Ήμασταν μέσα στην παράσταση, όχι απλώς θεατές..
Η ιστορία γνωστή.. Οι διάλογοι χαραγμένοι.. Δεν χρειάστηκε ούτε μία φορά να κοιτάξουμε τον πίνακα μεταφράσεων.. Ήμασταν ήδη εκεί, από την εφηβεία μας..
Και παρόλο που αναρωτιόμουν πώς μεταφέρεται ένα τόσο κινηματογραφικό μιούζικαλ στη σκηνή, όλα γίνονταν δια μαγείας. Οι εναλλαγές σκηνών, οι φωτισμοί, οι χορογραφίες, μια ζωντανή μηχανή ενέργειας..
Ο Danny.. Όμορφος άντρας, τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Και επειδή είμαι άνθρωπος και όχι γκουρού της αποστασιοποίησης, η σύγκριση με τον John Travolta ήρθε αυτόματα. Αλλά δεν κράτησε. Δεν χρειαζόταν. Ο δικός μας Danny στεκόταν μόνος του. Με το χαμόγελο, το ύφος, το αγόρι που παριστάνει τον σκληρό και τελικά λιώνει..
Η Sandy; Κρυστάλλινη. Από αυτές τις φωνές που λες “αν αφήσει ελεύθερη αυτή τη φωνή θα σπάσει γυαλί”. Δύναμη, καθαρότητα και φως..
Κι όταν ξεκίνησε το “You’re the one that I want”, δεν υπήρχε περίπτωση να μείνεις ακίνητος. Τα γνωστά τραγούδια άναβαν τα αίματα. Τα πόδια χτυπούσαν ρυθμικά. Η σκηνή σχεδόν σε προκαλούσε να σηκωθείς και να χορέψεις..
Grease is the way we are living.. Και για δυόμισι ώρες, ήταν όντως ο τρόπος που ζούσαμε.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη. Sold out. Και αυτό, από μόνο του, ήταν συγκινητικό. Να βλέπεις τόσο κόσμο να τραγουδά μέσα του τα ίδια τραγούδια. Να γελά στα ίδια σημεία. Να συγκινείται από την ίδια ιστορία.
Για μένα ήταν το δεύτερο μιούζικαλ που βλέπω, μετά το Cats. Για κάποιον άλλον όμως.. που έχει σχεδόν διδακτορικό στα μιούζικαλ.. Κι όμως, βρεθήκαμε στο ίδιο σημείο: δύο άνθρωποι, στην πρώτη σειρά, να τραγουδούν σιωπηλά και να χαμογελούν σαν έφηβοι..
Όταν οι ξένες παραγωγές μάς θυμίζουν ποιοι ήμασταν
Πόσο όμορφο είναι να έρχονται τέτοιες παραγωγές στην Ελλάδα. Να γεμίζουν αίθουσες. Να μας θυμίζουν λίγο τα νιάτα μας. Να μας δίνουν άδεια να τραγουδήσουμε δυνατά μέσα μας χωρίς να ντρεπόμαστε.
Γιατί κάπου ανάμεσα στα φώτα, στη βροχή της επιστροφής, στα γέλια με όλους τους θεατές, συνειδητοποίησα κάτι απλό:
Δεν πήγαμε μόνο για να δούμε ένα μιούζικαλ, αλλά για να θυμηθούμε πώς είναι να ενθουσιάζεσαι χωρίς ειρωνεία.
Να χειροκροτείς με δύναμη και να τραγουδάς μέσα σου χωρίς να σε νοιάζει ποιος σε ακούει..
Κι αν με ρωτήσεις αν θα ξαναπήγαινα; You’re the one that I want.
Ω ναι..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση