Σήμερα είναι κανονικά η μέρα της ταχυδρομικής μου θυρίδας..
Ημέρα αλληλογραφίας..
Η μέρα που κανονικά περπατώ μέχρι το ταχυδρομείο, αφήνω φακέλους στον πάγκο και νιώθω εκείνη τη μικρή, ήσυχη χαρά του χαρτιού που ταξιδεύει..
Αλλά αυτή τη φορά, το PO Box 49 «κλέβεται», από αυτό το γράμμα..
Και ξεκινάει κάπως έτσι..
Εδώ και μία εβδομάδα είμαι αρκετά κρυωμένη. Τόσο που δεν μπορώ να πάω ούτε στη δουλειά και φυσικά ούτε στο ταχυδρομείο. Σαν να πάτησε παύση ο βιολογικός μου ρυθμός..
Και όταν το σώμα επιβραδύνει, ο νους αρχίζει να περιπλανιέται..
Με περισσότερο χρόνο από ό,τι συνήθως, άνοιξα το προφίλ μου στην πλατφόρμα του Substack. Χωρίς σκοπό. Απλώς διάβαζα.. Αυτή είναι μία συνήθεια που την έχω συνήθως τα Σαββατοκύριακα διότι τα άρθρα που ανεβαίνουν στην συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι σαν να διαβάζεις κανονικό βιβλίο, οπότε χρειάζονται αρκετή προσοχή..
“Επεσα” σε ένα άρθρο για την άνοια.. – δεν ξέρω γιατί το άνοιξα… ή μάλλον.. ξέρω το λόγο που το άνοιξα..
Η μαμά μου έχει άνοια κι εγώ είμαι η κύρια φροντίστριά της.. τόσο απλά..
Άφησα ένα σχόλιο.. και από την στιγμή που το έκανα ήταν σαν να άνοιξε ένας αόρατος διάδρομος, όπου όλα τα επόμενα άρθρα αφορούσαν το ίδιο θέμα..
Διαδικασίες..
Νόμοι σε άλλες χώρες..
Οικονομικά..
Ιδρύματα..
Συναισθήματα φροντιστών..
Και ξαφνικά ένιωσα δύο πράγματα μαζί: Δεν είμαι μόνη μου.. και.. Είμαι εντελώς μόνη μου..
Συγκινήθηκα.. Έκλαψα λίγο.. Κατέγραψα φράσεις στο ημερολόγιό μου..
Βάρυνα και ελάφρυνα ταυτόχρονα..
Πόσες Εκδοχές Χωράει Ένας Άνθρωπος;
Αναρωτήθηκα: Πόσα στάδια μπορεί να έχει η άνοια; Πόσες συμπεριφορές; Πόσες φορές μπορείς να συναντήσεις τη μητέρα σου σαν να είναι κάποια άλλη;
Διάβασα ένα άρθρο που έλεγε περίπου: «Έχεις επτά μήνες από τη διάγνωση. Τι πρέπει να κάνεις.» Αυτό.. Στεγνά..
Σαν να μην υπάρχει χρόνος για συναίσθημα, απλά ξεκινάς διαδικασίες, μπαίνεις στα οικονομικά θέματα, παίρνεις αποφάσεις και ελπίζεις να είναι οι σωστές.. γίνεσαι αυθεντία στην αυτονομία..
Και οι γονείς σου σε κοιτάζουν με ανησυχία, με καχυποψία πολλές φορές.. επειδή ξαφνικά μπήκες επικεφαλής σε μία θέση που δεν την διάλεξες καν αλλά δεν είχες και επιλογή..
Η μαμά μου με κοιτάζει πολλές φορές με απορία..
Κι όμως.. Της χτενίζω τα μαλλιά.. Της κάνω πλεξούδες καμιά φορά, διότι της αρέσεις να τις πιάνει και να τις ξετυλίγει μόνη της.. Χαζεύουμε Στρουμφάκια και ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ..
Και γράφω, για να θυμάμαι.. και όχι για να καταγράψω την απώλεια, αλλά την παρουσία.. Διότι είναι εδώ… όπως κι αν είναι, είναι ακόμα εδώ..
Δεν Είναι Όλες οι Μέρες Πόνος
Ειλικρινά θα ήθελα να το τονίσω αυτό.. Δεν είναι όλες οι μέρες βαριές.
Είναι μέρες αφύπνισης.. Μέρες που μου θυμίζουν πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει η αγάπη.. ακόμη κι όταν δεν αναγνωρίζεται.
Σήμερα λοιπόν το PO Box 49 είναι ήσυχο..
Κανένας φάκελος δεν θα φύγει από τα χέρια μου..
Κι όμως, αυτό το γράμμα ταξιδεύει..
Προς όποιον χρειάζεται να νιώσει κάτι..
Και αν περπατάς κι εσύ αυτό το μονοπάτι, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος-η .. και πως επίσης είσαι..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση