Όταν δεν υπάρχει σήμα, μερικές φορές η σιωπή είναι απάντηση..
Η Ρόουζ έλεγε πάντα πως το σύμπαν μιλάει καθαρά, και πως απλώς οι άνθρωποι προσπαθούν να το διορθώσουν..
Καθόταν στην κουζίνα της με έναν καφέ που είχε κρυώσει από ώρα, κοιτώντας το κινητό της πάνω στο τραπέζι..
Καμία ειδοποίηση..
Καμία απάντηση..
Καμία εξήγηση..
«Τι περίεργο πράγμα», είπε μισογελώντας..
«Οι άνθρωποι ζητούν σημάδια, αλλά όταν έρχονται, κάνουν πως δεν τα βλέπουν.»
Το “κανένα σήμα” είναι κι αυτό μήνυμα και μάλιστα ίσως το πιο ξεκάθαρο από όλα..
Η Ρόουζ δεν πίστευε στα περίπλοκα δράματα..
Πίστευε στη γεωγραφία της αξιοπρέπειας..
Αν δεν υπάρχει σύνδεση, δεν υπάρχει σύνδεση..
Δεν χρειάζεται ανάλυση..
Δεν χρειάζεται δεύτερη ανάγνωση..
Δεν χρειάζεται να φορέσεις τα καλύτερά σου παπούτσια για να πας σε ένα μέρος που δεν σε περιμένει..
Κάποτε το έκανε κι εκείνη..
Πήγε ντυμένη με ελπίδα σε μέρη που είχαν ήδη κλείσει..
Γύρισε σπίτι με φουσκάλες..
Από τότε έμαθε κάτι απλό: η σιωπή δεν είναι πάντα απουσία αλλά είναι είναι κατεύθυνση..
Η κομψότητα του να φεύγεις νωρίς
Υπάρχει μια περίεργη αξιοπρέπεια στο να σταματάς πριν χαθείς..
Η Ρόουζ το έμαθε αργά, όπως όλα τα σημαντικά πράγματα..
Όχι επειδή δεν αγαπούσε αρκετά, αλλά επειδή κάποτε αγαπούσε χωρίς να ακούει τον εαυτό της..
Τώρα ξέρει: η ενέργεια δεν κυνηγά.. αναγνωρίζει..
Και τα καλύτερα παπούτσια της τα κρατά για δρόμους που έχουν φως..
Δεν είναι πικρία..
Είναι οικονομία ψυχής..
Μερικοί άνθρωποι δεν είναι προορισμοί..
Είναι απλώς διακοπές σήματος..
Αν κάτι δεν απαντά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο..
Μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να περπατήσεις αλλού..
Κλείνοντας..
Η Ρόουζ σηκώθηκε, φόρεσε τις αγαπημένες της παντόφλες και άνοιξε το παράθυρο..
Ο αέρας μπήκε μέσα χωρίς να ζητήσει άδεια..
«Να μια σύνδεση που δουλεύει», είπε..
Και χαμογέλασε..
Ρόουζ,
Αφήστε μια απάντηση