The written loom

Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα μου, που όλα ησυχάζουν χωρίς να έχει συμβεί κάτι ιδιαίτερο..

Συνήθως συμβαίνει όταν κάθομαι στο τραπέζι με χαρτί και μολύβι. Ο ήχος της γραφής είναι μικρός, σχεδόν ανεπαίσθητος, αλλά γεμίζει τον χώρο. Το νερό βράζει για τσάι στην κουζίνα. Κάπου ακούγεται το σπίτι να αναπνέει..

Δεν κάνω κάτι σημαντικό, απλώς είμαι εκεί..

Κάπως έτσι μοιάζει η δική μου αναλογική ζωή. Όχι σαν απόφαση να απομακρυνθώ από την τεχνολογία, αλλά σαν μια επιστροφή σε κάτι γνώριμο, σε έναν ρυθμό που υπήρχε πάντα μέσα μου..

Δεν είναι νοσταλγία. Είναι ένας τρόπος να στέκομαι μέσα στη μέρα..

Το σώμα μου θυμάται όσα η οθόνη ξεχνά

Όταν γράφω με το χέρι, οι σκέψεις μου δεν τρέχουν.. Μένουν λίγο περισσότερο. Κάποιες φορές κολλάνε. Άλλες φορές βγαίνουν αργά, σαν να δοκιμάζουν το χαρτί πριν αποφασίσουν να μείνουν.. Δεν υπάρχει κουμπί διαγραφής. Υπάρχουν μόνο λέξεις που μένουν εκεί, με τα λάθη τους, όπως ακριβώς βγήκαν.. Και αυτό με ηρεμεί..

Όταν στέλνω ένα γράμμα, ξέρω πως θα χρειαστεί χρόνος.. Όταν διαβάζω, ξέρω πως χρειάζεται σιωπή.. Όταν περιμένω μια φωτογραφία να εμφανιστεί, ξέρω πως δεν ελέγχω το αποτέλεσμα..

Μέσα σε αυτή την αργή διαδικασία, κάτι μέσα μου βρίσκει τον ρυθμό του..

Μικρές τελετουργίες αντί για αμέτρητες επιλογές

Η μέρα μου γεμίζει από μικρές κινήσεις που επαναλαμβάνονται..

Διαλέγω χαρτί.. Διαλέγω χρώμα πένας ή στυλό.. Διπλώνω έναν φάκελο.. Κολλάω ένα γραμματόσημο..

Τίποτα από αυτά δεν είναι απαραίτητο.. Κι όμως, χωρίς αυτά η μέρα θα ήταν διαφορετική..

Για παράδειγμα .. Ο πρωινός καφές δεν είναι μόνο καφές, είναι ένα μικρό ξεκίνημα.
Το γράψιμο δεν είναι δουλειά, είναι ένα μέρος όπου μπορώ να σταθώ..
Το διάβασμα δεν είναι απασχόληση, είναι συντροφιά..

Έτσι κυλά η μέρα πιο ήρεμα..

Γεύματα χωρίς θόρυβο

Μου αρέσει να τρώω χωρίς τηλεόραση ανοιχτή..

Ακούγεται απλό, αλλά αλλάζει κάτι στη στιγμή. Ακούω το πιρούνι στο πιάτο, το φαγητό να αχνίζει, το σπίτι να είναι ήσυχο..

Μερικές φορές είναι ψωμί με ελαιόλαδο και ντομάτα..

Άλλες φορές μια σούπα σε μια κρύα βραδιά..

Άλλες φορές κάτι εντελώς συνηθισμένο.

Κι όμως, όταν δεν υπάρχει θόρυβος γύρω μου, το φαγητό μοιάζει πιο αληθινό..

Τσάι, καφές και το παράθυρο

Υπάρχουν στιγμές που κάθομαι απλώς δίπλα στο παράθυρο με ένα φλιτζάνι καφέ..

Δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο.. Βλέπω το φως να αλλάζει, ανθρώπους να περνούν, τον ουρανό να σκοτεινιάζει λίγο λίγο..

Μερικές φορές διαβάζω..
Μερικές φορές όχι..

Και αυτό αρκεί..

Αυτές οι μικρές παύσεις είναι κομμάτι της αναλογικής μου ζωής..

Η αναλογική ζωή δεν είναι τέλεια .. είναι αληθινή..

Τα δάχτυλά μου έχουν συχνά λεκέδες από μελάνι..
Τα χαρτιά τσαλακώνονται μέσα στην τσάντα..

Οι φωτογραφίες δεν βγαίνουν πάντα καθαρές..
Κάποια γράμματα χάνονται..

Δεν με πειράζει πια..

Η αναλογική ζωή δεν είναι τακτοποιημένη, απλά είναι ζωντανή..

Ο χρόνος αποκτά υφή

Κάποιες φορές ανοίγω παλιά τετράδια χωρίς λόγο..

Δεν διαβάζω πάντα όσα έχω γράψει. Απλώς τα ξεφυλλίζω. Θυμάμαι πού βρισκόμουν τότε, τι φορούσα, πώς ήταν το σπίτι, τι με απασχολούσε.

Τα βιβλία με σημειώσεις στο περιθώριο μοιάζουν με παλιές συζητήσεις με τον εαυτό μου. Τα κουτιά με γράμματα έχουν ακόμη φωνές μέσα τους..

Ο χρόνος δεν είναι μόνο κάτι που περνά. Είναι κάτι που μένει πάνω στα αντικείμενα..

Μια απαλή υπενθύμιση

Δεν χρειάζεται να καταγράφω τα πάντα, όπως επίσης και δεν χρειάζεται να απαντώ αμέσως..
Δεν χρειάζεται να γεμίζω κάθε σιωπή..

Μερικές φορές κάθομαι απλώς στο τραπέζι με ένα ανοιχτό τετράδιο και αφήνω τη μέρα να περάσει..

Η αναλογική ζωή, για μένα, δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά ένας τρόπος να επιστρέφω σε αυτόν, ίσως λίγο πιο αργά, λίγο πιο ήσυχα, λίγο πιο παρούσα..

Τατιάνα,