Κυριακάτικο πρωινό, και το σπίτι μένει ακόμη ήσυχο μετά τη χθεσινοβραδινή καταιγίδα..
Στο γραφείο μου έχουν μείνει τα μικρά απομεινάρια του “behind the scenes” του Σαββάτου, κορδέλες, γραμματόσημα, μικρά δάση από χαρτιά περιτυλίγματος..
Αλλά η σημερινή ιστορία δεν αφορά τα δώρα..
Αφορά εκείνη τη στιγμή που κάποιος, κάπου στον κόσμο, σταματά για λίγο.. και σε σκέφτεται..
Όταν σε σκέφτεται κάποιος που ίσως δεν γνωρίσεις ποτέ
Υπάρχει μια ιδιαίτερη γλύκα στην αλληλογραφία, μια σχέση που μεγαλώνει ανάμεσα σε ανθρώπους που μπορεί να μη συναντηθούν ποτέ, κι όμως αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον μέσα από το μελάνι..
Το γράμμα δεν χρειάζεται να περιέχει κάτι πολύτιμο..
Συχνά, το ίδιο το γράμμα είναι το πολύτιμο, μια μικρή παύση μέσα στη μέρα κάποιου, τυλιγμένη σε χαρτί..
Η σκέψη που το συνοδεύει ταξιδεύει πιο μακριά από τον φάκελο..
Η χαρά εκείνου που στέλνει
Μιλάμε συχνά για τη χαρά του να λαμβάνεις γράμματα.. Αλλά υπάρχει μια μυστική, πιο ήσυχη χαρά που ανήκει μόνο στον αποστολέα, εκείνη η ζεστή αναταραχή καθώς ετοιμάζεις κάτι που προορίζεται για το πρωινό κάποιου άλλου..
Διαλέγεις κορδέλα, βρίσκεις ένα γραμματόσημο, γράφεις αργά το όνομα.. Είναι σαν να ανάβεις ένα κερί στο σκοτάδι και να το αφήνεις να ταξιδέψει προς τον κόσμο..
Όχι γιατί είναι απαραίτητο..
Όχι γιατί κάποιος το περιμένει..
Αλλά γιατί θέλεις μια μικρή φωτεινή στιγμή να φτάσει μέχρι εκείνον..
Κάποιες φορές, η χαρά είναι μεγαλύτερη στην πλευρά του αποστολέα.. Ήσυχη χαρά.. Ήσυχη γενναιοδωρία..
Οι ταχυδρόμοι που κουβαλούν τις ιστορίες μας
Κάθε Δεκέμβρη, ο κόσμος των ταχυδρομείων γίνεται ένα σύμπαν από μόνος του..
Βροχερά πρωινά, παγωμένα χέρια, τσάντες που ξεχειλίζουν, κι όμως, κάτι φωτεινό κυκλοφορεί στον αέρα..
Οι ταχυδρόμοι μεταφέρουν περισσότερα από δέματα..
Μεταφέρουν μηνύματα αγάπης, καλοσύνης, μνήμης και ανθρώπινης επαφής..
Χωρίς αυτούς, καμία από τις μικρές χριστουγεννιάτικες “κόσμους” μας δεν θα έφτανε ποτέ στον προορισμό της..
Είναι η αόρατη γέφυρα ανάμεσα σε ξένους που νοιάζονται..
Κι έτσι σήμερα, καθώς λύνω τις κορδέλες που άφησα χθες στο γραφείο, σκέφτομαι όλες εκείνες τις σκέψεις που ταξιδεύουν πιο μακριά από εμάς.. Όλες τις μικρές πράξεις καλοσύνης που διασχίζουν σύνορα, καταιγίδες, ωκεανούς.. Όλους τους ανθρώπους που σταματούν για μια στιγμή και γράφουν ένα όνομα, το δικό σου, το δικό μου, κάποιου άλλου, με φροντίδα..
Τα δώρα μπορεί να είναι προαιρετικά..
Αλλά το να θυμόμαστε ο ένας τον άλλον.. αυτό δεν είναι ποτέ μικρό..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση