Αγαπημένε μου αναγνώστη,
Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, ίσως κάθεσαι σ’ ένα παγκάκι, ίσως κοιτάς τη βροχή απ’ το παράθυρο, ή ίσως απλώς προσπαθείς, όπως κι εγώ, να συνηθίσεις κάτι καινούριο που ήρθε είτε πολύ νωρίς είτε πολύ αργά..
Λένε πως όλοι αλλάζουμε.. Μα κανείς δεν μας διδάσκει πραγματικά πώς να αλλάζουμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας στην πορεία..
Οι πιο ήπιες αλλαγές είναι συνήθως και οι πιο βαθιές.. Δεν κάνουν θόρυβο, δεν φέρνουν χειροκροτήματα..
Συμβαίνουν αθόρυβα, όταν αρχίζεις να απαντάς διαφορετικά, όταν θυμώνεις λιγότερο, όταν χρειάζεσαι λιγότερη επιβεβαίωση..
Κάποια στιγμή θα καταλάβεις πως δεν άλλαξες για να εντυπωσιάσεις κανέναν, άλλαξες γιατί κουράστηκες να αντιστέκεσαι σε αυτό που ήδη ήσουν έτοιμος να γίνεις..
Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση, είναι μια ήσυχη μορφή ειρήνης..
Το να αποδέχεσαι δεν σημαίνει πως σταματάς να ελπίζεις, σημαίνει πως σταματάς να παλεύεις με τον άνεμο και αρχίζεις να τον ακούς..
Όλα γίνονται πιο μαλακά όταν σταματάμε να προσπαθούμε να ελέγξουμε τον ρυθμό της ζωής..
Κι όσο για εκείνο το αίσθημα του να έχεις μια θέση, δεν είναι πάντα ένας τόπος ή μια αγκαλιά..
Μερικές φορές είναι απλώς μια στιγμή που λες μέσα σου: «Ναι, εδώ μπορώ να ανασάνω..»
Μπορεί να είναι ένα σπίτι, μια φιλία, ένας σκύλος που σε περιμένει, ή ένα τετράδιο που σε ακούει χωρίς να σε κρίνει..
Μπορεί να είναι ακόμη κι αυτή η στιγμή τώρα, ένας ξένος που διαβάζει ένα γράμμα γραμμένο γι’ αυτόν και νιώθει λίγο λιγότερο μόνος..
Αν αλλάζεις, άλλαξε ήπια..
Αν αποδέχεσαι, κάν’ το με καλοσύνη..
Κι αν ψάχνεις τη δική σου θέση, θυμήσου, ίσως να την έχεις ήδη βρει..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση