Για όσους νιώθουν ότι δεν προλαβαίνουν..
Υπάρχει μια εποχή του χρόνου που οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί, οι άνθρωποι της ψυχής, αρχίζουν να τρέμουν μπροστά στο ημερολόγιο..
Είναι το φθινόπωρο.. Η στιγμή που όλα επιταχύνονται: παραγγελίες, εκθέσεις, προετοιμασίες για τη χριστουγεννιάτικη περίοδο..
Ο κόσμος έξω στολίζεται σιγά σιγά, και μέσα μας κάτι αγχώνεται να φτάσει «έγκαιρα»..
Να προλάβει..
Να είναι έτοιμο..
Να φανεί «παρόν» μέσα στην αγορά, στις πλατφόρμες, στα μάτια των άλλων..
Κι έτσι, εκεί που το φθινόπωρο υποσχόταν ζεστά φώτα, άρωμα κανέλας και ηρεμία, καταλήγουμε να νιώθουμε εγκλωβισμένοι σε μια εποχή υπερέντασης..
Μαζί με τα φύλλα που πέφτουν, πέφτουν κι οι αντοχές..
Μαζί με τα κεριά που ανάβουν, ανάβει και μια αγωνία να μην μείνουμε πίσω..
Όμως.. δεν υπάρχει “πίσω”, αν δεν υπάρχει γραμμή εκκίνησης..
Και δεν υπάρχει “προορισμός”, αν αυτό που σε κινεί είναι η καρδιά σου..
Ίσως φέτος να μην χρειάζεται να προλάβεις τίποτα.. Ίσως χρειάζεται απλώς να συνεχίσεις, ήπια, σιωπηλά, με ρυθμό ανθρώπινο.. Να αφήσεις τα βήματα να σε πάνε, όχι το άγχος.. Να θυμάσαι πως κάθε μικρή κίνηση, ένα σχέδιο, ένα χαρτί, μια ιδέα, μια ανάσα, είναι ήδη ζωή σε ροή..
Γιατί κάποιες φορές, η κατεύθυνση μετρά λιγότερο από την κίνηση..
Και το να κινείσαι, ακόμη κι όταν δεν ξέρεις προς τα πού, είναι μορφή πίστης..
Πίστης στον εαυτό σου, στο φως που θα έρθει ξανά, στη δημιουργία που δεν σε εγκατέλειψε ποτέ..
Άσε τον Δεκέμβρη να έρθει όπως θέλει.. Εσύ φρόντισε μόνο να μη σταματήσεις να αναπνέεις μέσα στην τέχνη σου.. Να γράφεις, να σχεδιάζεις, να σιωπάς, να φτιάχνεις.. Ακόμα κι αν κανείς δεν το βλέπει τώρα..
Το φθινόπωρο δεν σε δοκιμάζει για να σε κουράσει.. Σε μαθαίνει να πηγαίνεις με τον ρυθμό σου.. Να επιλέγεις την κίνηση, χωρίς κατεύθυνση αν χρειαστεί.. Να εμπιστεύεσαι ότι ο δρόμος, όσο κι αν στρίβει, ξέρει ήδη πού σε οδηγεί..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση