Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος σωπαίνει..
Όχι από λύπη, αλλά από μια σιωπηλή επιστροφή στο μέσα του..
Το φθινόπωρο είναι μία από αυτές..
Όταν ο αέρας αρχίζει να ψυχραίνει, όταν οι δρόμοι γεμίζουν φύλλα και φως πιο γλυκό, κάτι μέσα μας θυμάται πώς είναι να σταματάς, να μην κυνηγάς πια το καλοκαίρι, να μην φωνάζεις, να μην προλαβαίνεις..
Είναι η εποχή που οι ψυχές ψάχνουν ηρεμία, πριν έρθουν οι γιορτές και οι θόρυβοι των ημερών..
Κι εκεί, ανάμεσα σε βροχή και σιωπή, υπάρχει πάντα ένα μέρος που μας περιμένει να επιστρέψουμε: τα βιβλία..
Δεν έχει σημασία πόσα αδιάβαστα στέκονται στα ράφια..
Πάντα θα βρεθεί «κι άλλο ένα… μόνο ένα» που θα θελήσουμε να πάρουμε μαζί μας, να ανοίξουμε δίπλα στο φως του απογεύματος, να αφήσουμε τις σελίδες να αναπνέουν μαζί μας..
Ίσως γιατί τα βιβλία δεν μας ζητούν τίποτα..
Δεν μας βιάζουν.. Δεν μας κρίνουν..
Μας περιμένουν..
Κι εγώ, κάποιες μέρες, όταν όλα μοιάζουν να περιστρέφονται πολύ γρήγορα, δανείζομαι την υπομονή τους..
Την ήρεμη σιγουριά πως ό,τι είναι να ειπωθεί, θα ειπωθεί όταν έρθει η σωστή σελίδα..
Πως οι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ βιαστικά..
Πως η ζωή, όπως και το διάβασμα, έχει ανάγκη από παύσεις..
Στις παύσεις αυτές, τα βιβλία δεν είναι απλώς αντικείμενα..
Γίνονται χώροι αναπνοής..
Κρυφά δωμάτια όπου η σκέψη μπορεί να ακουμπήσει, να ξαποστάσει λίγο, να ξαναθυμηθεί πως ακόμη και η σιωπή έχει φωνή..
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις λέξεις και τη βροχή, η ψυχή βρίσκει τον ρυθμό της..
Τον αργό, τρυφερό ρυθμό της ανάγνωσης..
Οπότε, αν νιώθεις κι εσύ πως ο κόσμος κάνει πολύ θόρυβο, μην προσπαθήσεις να τον ξεπεράσεις..
Άνοιξε ένα βιβλίο..
Άφησέ το να σε διδάξει την υπομονή του..
Κι ίσως τότε, να ακούσεις ξανά τη δική σου εσωτερική φωνή, να ψιθυρίζει, αργά, όπως μόνο τα βιβλία ξέρουν να σωπαίνουν..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση