Κάποτε, σε μια πιο ήσυχη εποχή, πριν από το ατελείωτο σκρολάρισμα και τον συνεχή βόμβο των φωνών, ζούσα μέσα σε πιο αργές ώρες..
Έγραφα γράμματα, μακριές, αδέξιες γραμμές μελανιού που μετέφεραν σκέψεις αντί για τάσεις..
Τότε, δεν μετρούσα τις λέξεις με βάση την απήχηση ή τα βλέμματα, μόνο με το πόσο αληθινές μου φαίνονταν όταν τις διάβαζα ξανά, μόνη..
Έγραφα βέβαια και τότε.. Τα παραμύθια ήταν, και είναι, ο τρόπος μου να ανασαίνω μέσα από την ομίχλη, μικρές ιστορίες ραμμένες από στιγμές που δεν καταλάβαινα ακόμα..
Μου μαθαίνουν να βλέπω αλλιώς.. Ακόμα κι όταν όλα γύρω είναι χαοτικά, μέσα σε εκείνον τον φανταστικό κόσμο μπορώ να σταματήσω, να κοιτάξω πιο κοντά, να “μαλακώσω”..
Ίσως να φταίει το φθινόπωρο για αυτές τις σκέψεις.. Έχει έναν τρόπο να θυμίζει πως το πέσιμο δεν είναι τέλος, αλλά μια αρχή μεταμφιεσμένη..
Τα φύλλα αφήνονται, ο αέρας γλυκαίνει, και κάτι μέσα μας ψιθυρίζει.. θυμήσου ποια ήσουν πριν αρχίσει ο θόρυβος..
Κι έτσι γράφω ξανά, όχι για να με δουν, αλλά για να ακούσω..
Τη σιωπή ανάμεσα στα γράμματα..
Τον εαυτό μου, που ακόμη πιστεύει στη σιωπηλή μαγεία..
Κι ενώ οι σκέψεις μου περιπλανιούνται ανάμεσα στα λόγια και στα φύλλα που πέφτουν, αυτή η βροχερή μέρα ( 19 του Οκτώβρη ) με βρίσκει στη βεράντα, παρέα με τον πιστό μου Weston, να αφουγκράζομαι τη βροχή να ψιθυρίζει επάνω στο ξύλο, κι ένα βιβλίο να ζεσταίνει τα χέρια μου, όπως παλιά, όταν ο κόσμος ήταν πιο ήσυχος και οι ιστορίες μιλούσαν μόνο σε όποιον τις άκουγε με την καρδιά..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση