– μία μικρή ιστορία από το σπίτι της Ρόουζ –
Στη δεξιά πλευρά του σαλονιού, κοντά στο παράθυρο που βλέπει στα γιασεμιά, υπάρχει μια παλιά πολυθρόνα..
Εκεί κάθεται η Ρόουζ όταν δεν θέλει να γράψει..
Όχι γιατί δεν έχει τι να πει, αλλά γιατί μερικές λέξεις είναι πολύ σημαντικές για να φυλακιστούν στο χαρτί..
Η πολυθρόνα αυτή έχει μαξιλάρια που κρατούν αναστεναγμούς, ένα ριχτάρι που μυρίζει ελαφρώς κανέλα, και πάντα ένα ανοιχτό τετράδιο που μένει μισοάδειο.. Μισογεμάτο..
Σ’ αυτή τη γωνιά, η Ρόουζ πίνει το απογευματινό της τσάι με λεβάντα και γράφει φράσεις που δεν θα σταλούν ποτέ..
Όχι από δειλία, αλλά από εκείνη την ιδιαίτερη τρυφερότητα που σου επιτρέπει να αγαπάς κάποιον χωρίς να του το πεις..
Κάποιες φορές αφήνει το μολύβι στην άκρη και απλώς κοιτά έξω..
Προς το παγκάκι..
Το ίδιο παγκάκι που τον είδε να φεύγει εκείνο το απόγευμα, και κάθε μέρα της ψιθυρίζει αν πέρασε κανείς..
Η πολυθρόνα, βέβαια, δεν ζητά εξηγήσεις.. Κρατά απλώς χώρο..
Για τον επόμενο αναστεναγμό, το επόμενο μισοτελειωμένο γράμμα, το επόμενο χαμόγελο που ήρθε χωρίς λόγο..
Μερικές φορές, τα πιο όμορφα γράμματα είναι αυτά που μένουν μέσα μας..
Και μερικές πολυθρόνες.. μαθαίνουν να τα διαβάζουν..
Τατιάνα,
Κάποτε θα επιστρέψουμε στο παγκάκι..
Ίσως ένα απόγευμα που θα μυρίζει βρεγμένο γιασεμί, ή ένα πρωινό που το φως θα αγγίζει αλλιώς τα ξύλα του..
Η Ρόουζ θα γράψει..
Όταν είναι ώρα..
Ή όπως λέει και η ίδια, «όταν το χαρτί με χρειάζεται όσο το χρειάζομαι κι εγώ».
Αφήστε μια απάντηση