Αγαπημένε μου Αναγνώστη,
Δεν σε ξέρω, μα κάτι μου λέει πως κι εσύ έχεις περπατήσει κάποτε σ’ ένα δάσος γεμάτο σιωπές..
Ένα από εκείνα τα δάση όπου οι άνθρωποι λένε ιστορίες χωρίς να ρωτήσουν..
Όπου, όταν αλλάζεις ή φεύγεις, κάποιος αναλαμβάνει να εξηγήσει το γιατί.. χωρίς να περιμένει να μιλήσεις..
Σου γράφω για να σε οδηγήσω μέσα σε ένα παραμύθι που ίσως σου μοιάζει.. Όχι από εκείνα τα παλιά..
Από τα αληθινά, αυτά που ντύνονται με μανδύες και λύκους για να αντέχονται πιο εύκολα..
Αν σε βρει σε μια στιγμή που χρειάζεσαι να ακουστείς, διάβασέ το σαν να το έγραψες εσύ..
Κι αν όχι, κράτησέ το για εκείνη τη μέρα που κάποιος άλλος θα χρειαστεί να τον ρωτήσεις:
“Εσύ τι ιστορία θα έλεγες, αν σε άκουγαν;”
Κάποτε, σε ένα δάσος που όλοι νόμιζαν πως ήξεραν καλά, ζούσε ένας λύκος που δεν είχε δαγκώσει κανέναν..
Περπατούσε ήσυχα, κρατούσε τη σκιά του μικρή, και δεν μιλούσε πολύ, μόνο κοιτούσε..
Μα ένα πρωί, η Κοκκινοσκουφίτσα είπε την ιστορία της..
Και οι άνθρωποι την πίστεψαν..
Όχι επειδή ήξεραν, αλλά επειδή ήθελαν να ξέρουν..
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα υπόλοιπα παραμύθια..
Για σένα, για μένα, για όποιον φεύγει..
Λένε ιστορίες όταν αποχωρείς από μια δουλειά..
Όταν δεν γελάς πια στις ομαδικές κουβέντες..
Όταν αναλαμβάνεις ευθύνη, κι αντί να σου δώσουν το χέρι για συγχαρητήρια, σου γυρίζουν την πλάτη..
Ξαφνικά, η δουλειά δεν είναι ομάδα..
Είναι κάστρο..
Κι εσύ… ο φύλακάς της..
Μόνη..
Με όλες τις ευθύνες, και καμία προστασία..
Το ίδιο και στις σχέσεις..
Όταν βρίσκεις μια αγκαλιά και οι άλλοι μένουν μόνοι, ξαφνικά δεν ανήκεις..
Δεν είσαι μία από αυτούς..
Γίνεσαι άλλη..
Ή έστω, έτσι λένε..
Κι έτσι ο λύκος, που δεν ήταν ποτέ κακός, δεν είχε άλλη επιλογή παρά να σωπάσει πιο βαθιά..
Αν τον ρωτούσες όμως.. αν για μια φορά του έδινες λόγο να μιλήσει..
Θα έλεγε ίσως:
«Είμαι ακόμα εγώ.. Λίγο πιο μόνος, λίγο πιο δυνατός.. Κι αν έχω γίνει σιωπηλός, είναι γιατί έμαθα πως ό,τι κι αν πω, κάποιοι θα φτιάξουν τη δική τους ιστορία.. Οπότε διάλεξα να γράψω τη δική μου.. Στο φως.. Με αλήθεια.. Και χωρίς κοινό που χειροκροτεί την παρεξήγηση..»
Κι αυτό είναι το παραμύθι του λύκου που κανείς δεν ρώτησε..
Αν το διαβάσεις ξανά, ίσως αναγνωρίσεις κι εσένα μέσα του.. εγώ τουλάχιστον αυτό έκανα..
Με πίστη στη σιωπηλή πλευρά των πραγμάτων,
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση