The written loom

Κάποιες φορές μια ταινία δεν είναι απλώς ιστορία, είναι υπενθύμιση..
Υπενθύμιση για όλα όσα θα μπορούσαν να είχαν χαθεί, αν δεν υπήρχε κάποιος να τα διασώσει..

Η ταινία The Six Triple Eight, που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, μιλάει για μια τέτοια διάσωση.. Όχι από φωτιά ή μάχη.. Αλλά από λήθη..

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι γυναίκες της μονάδας 6888 στάλθηκαν στην Ευρώπη για να ξεδιαλύνουν το αδιανόητο:
17 εκατομμύρια επιστολές που δεν είχαν παραδοθεί ποτέ.. Γράμματα που περίμεναν στα κιβώτια, θαμμένα, ξεχασμένα.. με αποδέκτες που ίσως να μην περίμεναν πια τίποτα..

Κι όμως, εκείνες τα άγγιξαν ένα προς ένα..
Μελετώντας γραφές, ψάχνοντας στοιχεία, με την ευλάβεια που αγγίζεις μια καρδιά τυλιγμένη σε χαρτί..

Γιατί τα γράμματα δεν είναι απλώς λόγια..
Είναι μια δεύτερη ανάσα, όταν η πρώτη σβήνει..
Είναι το χέρι που φτάνει μακριά, πιο πέρα από πόλεμο, από χρόνο, από απόσταση..

Σκέφτομαι συχνά πόσα γράμματα δεν στάλθηκαν ποτέ.. Όχι μόνο τότε, στον πόλεμο, αλλά μέσα μας, σε κάθε εποχή..
Σκέψεις που έμειναν μισές, λέξεις που δεν ειπώθηκαν, συναισθήματα που δεν βρήκαν δρόμο..

Κι αν τα είχαμε γράψει;
Αν είχαμε καθίσει, με πένα ή πλήκτρα, και αφήναμε τον εαυτό μας να ξεδιπλωθεί πάνω σε χαρτί, όχι για να “πείσουμε”, αλλά για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε όταν δεν βιαζόμαστε;

Τα γράμματα, λένε, είναι ένας τρόπος να παρατείνεις την παρουσία σου μέσα στον χρόνο..
Να μιλήσεις με καθυστέρηση, μα και με ουσία..

Το μικρό μου θαύμα – η ταχυδρομική μου θυρίδα Νο. 49

Το PO BOX 49 υπάρχει εδώ και τριάντα χρόνια.. Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, ποτέ — μα ποτέ — δεν αρνήθηκε να στείλει ένα γράμμα..

Άλλες φορές γιατί του ζητήθηκε..
Και άλλες, γιατί απλώς ένιωσε πως έπρεπε να το στείλει..

Έχει στείλει γράμματα σε ανθρώπους μόνους, σε γηροκομεία σε ξένες χώρες, για να χαμογελάσει κάποιος που είχε καιρό να διαβάσει το όνομά του..
Έχει στείλει κάρτες με παραμύθια σε μικρά παιδιά που μόλις ανακαλύπτουν τον κόσμο, πάντα με σεβασμό στην τρυφερή τους ηλικία..

Έχει απαντήσει σε τάξεις δημοτικών σχολείων από κάθε γωνιά του πλανήτη, που έστειλαν γράμμα στην Ελλάδα, και η θυρίδα αυτή, με φροντίδα και συγκίνηση, μίλησε για τη χώρα της, σαν να μιλούσε για τη γιαγιά της..

Το PO BOX 49 δεν έχει φωνή, αλλά έχει καρδιά..
Και η καρδιά του χτυπάει κάθε φορά που ένα παιδί γελά, ένας ηλικιωμένος θυμάται, ή ένας άγνωστος άνθρωπος νιώθει πως δεν είναι εντελώς μόνος..

Γιατί αυτό το ταχυδρομείο δεν παραδίδει απλώς επιστολές.. Παραδίδει συνδέσεις, χτίζει γέφυρες, ράβει πληγές.. Και όσα γράμματα δεν γράφτηκαν στην ώρα τους.. τα κρατά ζεστά, μέχρι να βρουν τον δρόμο τους..

Τατιάνα,