Ανοίγοντας την ταχυδρομική μου θυρίδα αυτή την εβδομάδα, με περίμεναν ταξίδια κλεισμένα μέσα σε κάρτες, μικρά παράθυρα του κόσμου που έφτασαν ως εδώ..
Από τον Καναδά, μια καρτ ποστάλ με φάρο και την ακτή του Prince Edward Island National Park.. Ένα τοπίο βυθισμένο σε πορτοκαλιές σκιές, και στο πίσω μέρος ένα μήνυμα που θα έπρεπε να σημειώνουμε σε κάθε μας μέρα: “The best preparation for tomorrow is doing your best today.” Ένα από εκείνα τα απλά λόγια που όμως φωτίζουν σαν φάρος..
Από τη Ρωσία, μια κάρτα με έργο του Ivan I. Shishkin (1832–1898) ένα δάσος που μοιάζει να κρύβει παραμύθια κάτω από τα κλαδιά του.. Είναι παράξενο πώς μια εικόνα από μακριά μπορεί να κουβαλάει μαζί της μια αίσθηση οικειότητας, σαν να σε καλεί να καθίσεις στη ρίζα ενός δέντρου και να ακούσεις ιστορίες..
Από το Θιβέτ, μια κάρτα από τη Λάσα. Στην κορυφή γράφει: “Only to meet with you on the way.” Και ο αποστολέας μού αποκάλυψε κάτι όμορφο: σε κάθε του ταξίδι στέλνει πάντα μια κάρτα στον εαυτό του, σαν να κρατάει μια μικρή απόδειξη πως πράγματι βρέθηκε εκεί.. Κι εγώ χαμογέλασα, γιατί το ίδιο συνηθίζω να κάνω κι εγώ.. Μια μικρή χρονοκάψουλα που μας συνδέει με το ταξίδι μας, με το βλέμμα που είχαμε τη στιγμή που γράφαμε..
Κι ύστερα, ανάμεσα στις κάρτες, υπήρχε κι ένα γράμμα. .Από έναν φίλο στη Βρετανία, γραμμένο με γνώριμο χέρι, γεμάτο από την απλή χαρά της αλληλογραφίας.. Οι λέξεις του έμοιαζαν σαν μια επιστροφή, μια υπενθύμιση ότι κάποτε μοιραστήκαμε Χριστούγεννα που έμοιαζαν μαγικά, και πως εκείνες οι στιγμές δεν χάνονται ποτέ..
Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο στην αλληλογραφία: δεν είναι μόνο τα μέρη που φτάνουν σε σένα, αλλά και οι άνθρωποι που επιστρέφουν, έστω μέσα από ένα κομμάτι χαρτί..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση