Υπάρχουν μέρη που μοιάζουν να έχουν μείνει λίγο πίσω στον χρόνο.. Στη δεκαετία του ’80.. Εκεί που οι ταμπέλες έχουν ξεθωριάσει, ένα παλιό ποδήλατο κρέμεται στον τοίχο ενός beach bar, κι όλα μοιάζουν να σου ψιθυρίζουν ότι εδώ η ζωή κυλά διαφορετικά.. Δεν το ήξερα πριν βρεθώ εκεί, μα ακριβώς αυτό είχα ανάγκη..
Η Θάλασσα που Αφήνεται στον Άνεμο
Η θάλασσα δεν ήταν η βαθιά, καρτποσταλική μπλε θάλασσα που έχουμε στο μυαλό μας, ήταν πιο απλή, πιο καθημερινή.. Τα νερά άφηναν τον εαυτό τους στον άνεμο, ταξιδεύοντας όπου τα πήγαινε.. Κι αυτό σήμαινε κάτι βαθύτερο: πως αν άφηνες κι εσύ τον εαυτό σου ελεύθερο, δεν ήξερες που θα σε βγάλει.. Και ίσως αυτό να είναι το πιο αληθινό μάθημα της θάλασσας..
Η Απλότητα των Ανθρώπων και ο Ρυθμός της Επαρχίας
Οι άνθρωποι εκεί είχαν την απλότητα που κουβαλά η επαρχία.. Μιλούσαν λίγο πιο αργά, χαμογελούσαν πιο συχνά, και δεν έδειχναν να βιάζονται για τίποτα.. Η ζωή τους κυλούσε με τον ρυθμό του ήλιου, με τα καΐκια που έβγαιναν το πρωί και με τα λαχανικά που έκοβαν από τους κήπους τους.. Κι εγώ, που έχω μάθει σε μια καθημερινότητα γεμάτη θόρυβο, έβλεπα μπροστά μου κάτι που φαινόταν απλό αλλά στην ουσία ήταν πλούτος..
Το φαγητό ήταν μια εμπειρία από μόνο του: ψάρι πιασμένο λίγες ώρες πριν, ψημένο με τέχνη και αγάπη, λαχανικά που είχαν γεύση ήλιου και χώματος.. Δεν ήταν μόνο η γεύση, ήταν η αίσθηση ότι συμμετείχες σε κάτι αληθινό, που δεν χρειαζόταν υπερβολές για να σε γεμίσει..
Και γύρω μου οι εικόνες εναλλάσσονταν σαν σκηνές ταινίας: το φως της μέρας να χαϊδεύει το νερό, το βράδυ να φέρνει ησυχία με μόνο ήχο τα κύματα, κι έπειτα το ηλιοβασίλεμα που έβαφε τον ορίζοντα με χρυσοκόκκινες ανταύγειες.. Εκεί, μέσα σ’ αυτές τις εναλλαγές, ένιωσα την απομάκρυνση από τον κόσμο και τα προβλήματά του..
Γιατί, κακά τα ψέματα, όλοι κουβαλάμε βάρη.. Και όλοι έχουμε ανάγκη από εκείνο το μικρό διάλειμμα που μας θυμίζει πώς είναι να αναπνέεις λίγο πιο ελεύθερα.. Έστω και για ώρες.. Έστω και για λίγες μέρες..
Όμως το πιο σημαντικό ήταν η σκέψη που γεννήθηκε στην επιστροφή.. Η βάση μας, η καθημερινότητά μας, η δουλειά μας, δεν είναι φυλακή.. Είναι απλώς ένα ακόμα κομμάτι της ζωής, που κι αυτό έχει την ομορφιά του.. Γιατί όταν έχεις “οπλιστεί” με τις εικόνες, με τις γεύσεις, με την ηρεμία που κουβάλησες μαζί σου, τότε ξέρεις ότι η απόδραση μπορεί να ξαναγίνει ανά πάσα στιγμή..
Μικρές Αποδράσεις, Γλυκές Επιστροφές
Και κάπως έτσι, η ζωή αποκτά ρυθμό: μικρές αποδράσεις, μεγάλες επιστροφές, κι ανάμεσά τους η απλότητα που σε διδάσκει πως η ομορφιά δεν είναι πάντα κάπου αλλού.. Συχνά είναι εκεί, μπροστά σου, αν της αφήσεις χώρο..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση