The written loom

(..Η Φιλία Πριν τον Χρόνο)

Το σπίτι είχε σωπάσει..
Όχι από φόβο, αλλά από δέος..
Ήταν η πρώτη φορά που κάτι παλιό ετοιμαζόταν να δει τον εαυτό του..

Το σπίτι είχε αρχίσει να αλλάζει…
Όχι ριζικά.. Όχι ξαφνικά..
Αλλά σαν να ξεθώριαζε κάτι από πάνω του και αποκαλυπτόταν το κάτω..
Οι γωνίες απλώνονταν, οι σκιές βαθαίναν, και κάποια βράδια το φως ανέπνεε μόνο του..

Κι ένα βράδυ, ένας τοίχος έλειπε..

Όχι γκρεμισμένος..
Όχι σπασμένος..
Απλώς δεν ήταν εκεί..

Στη θέση του, μια ομίχλη..

Και πίσω από αυτήν, η λίμνη..
Εκείνη η λίμνη..
Η ιαπωνική..
Με το φως που δεν υπάκουε στον ήλιο..

Ο χρόνος άρχισε να αργεί..
Να μακραίνει..
Σαν αναπνοή που δεν βγαίνει ολόκληρη..

Και τότε, στη γωνία του διαδρόμου που οδηγούσε από τη βιβλιοθήκη στο δωμάτιο με τις κάρτες, ο καθρέφτης, εκείνος που πάντα έδειχνε το χολ, έπαψε να αντανακλά..
Έγινε νερό..
Και μέσα του, η Ταλίθα είδε ένα πρόσωπο που δεν ήταν το δικό της..

Ήταν η Χάνα..

Το μισό της πρόσωπο, καλυμμένο..
Το άλλο μισό, πονεμένο..

Η φωνή της δεν ακούστηκε..
Μα η ανάμνησή της ήταν δυνατότερη απ’ την παρουσία..

Η Ταλίθα, πρώτη, πλησίασε..
Στάθηκε απέναντι..

Δεν ήξερε αν έβλεπε την αντανάκλαση της ψυχής της, ή κάποιον που την περίμενε αιώνες..

Η Χάνα την είδε επίσης..
Το βλέμμα της ήταν ήρεμο, μα στα μάτια υπήρχε μια κόπωση αρχαία, σαν κάποιος που κουβαλούσε λέξεις χιλιάδων ζωών..

Καμία δεν μίλησε..

Κι όμως.. τα χείλη τους κινήθηκαν ταυτόχρονα..
Η κάθε μία είπε τη φράση που ένιωθε, μα κανείς δεν την άκουσε..

Τα δάχτυλά τους άγγιξαν τον καθρέφτη απ’ τις δύο πλευρές..
Και στο σημείο της επαφής, το γυαλί έτριξε, μα δεν έσπασε..

Ο χρόνος δεν ήταν έτοιμος..

Μα η φιλία είχε ήδη αναγνωρίσει τον εαυτό της..

Κάπου στο σπίτι, τα μελάνια αναδεύτηκαν..
Οι πάπυροι άνοιγαν σαν φτερά..
Τα βιβλία ψιθύριζαν ξένες λέξεις που έμοιαζαν γνωστές..

Η Ταλίθα έκανε ένα βήμα πίσω, μα το σπίτι την τράβηξε μπροστά..

Δεν υπήρχε πια πριν ή μετά..
Υπήρχε μόνο ανάμεσα..

Μα πριν χαθεί η εικόνα, κάθε μία άφησε μία λέξη να πέσει στο πάτωμα της πλευράς της..

Δεν ακούστηκαν..
Μα καταγράφηκαν..

Το μελάνι τις πήρε..
Και άρχισε να τις γράφει ξανά και ξανά..

“Θυμήθηκα..”
“Σε αναγνώρισα..”

Συνεχίζεται..