Γράφω από ένα ήσυχο, απομακρυσμένο μέρος, με μόνη θέα τη θάλασσα και λίγους γλάρους να πετούν στον ορίζοντα.. Εδώ δεν υπάρχει πολύς κόσμος, η παραλία είναι σχεδόν ιδιωτική, κι αυτή η απομόνωση μοιάζει με δώρο.. Βρίσκομαι πιο κοντά στον εαυτό μου, αφοσιωμένη στην αυτοφροντίδα μου, στην ηρεμία που τόσο είχα ανάγκη..
Κάποτε οι ψυχές μας κρατούσαν νήματα από χιλιάδες φωνές.. Κάποιες ήταν γλυκές, σαν μελωδίες που απαλύνουν το στήθος, άλλες, όμως, ήταν θορυβώδεις, γεμάτες αγκάθια, που μάτωναν κάθε φορά που τις άγγιζες..
Και τότε, μαθαίνεις κάτι απλό και σπουδαίο: πως το να αφήσεις ένα νήμα να πέσει από τα χέρια σου δεν σημαίνει πως το μισείς.. Σημαίνει πως αγαπάς τον εαυτό σου αρκετά για να μην τον αφήσεις να ματώνει άλλο..
Η σιωπή δεν είναι εκδίκηση, είναι ανάσα.. Η απόσταση δεν είναι φθόνος, είναι λύτρωση.. Και το να περπατήσεις πιο πέρα, αφήνοντας πίσω σου τις φωνές που σε βαραίνουν, είναι το πρώτο βήμα προς την αυτοθεραπεία..
Γιατί, όπως τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο για να ξαναγεννηθούν την άνοιξη, έτσι κι εμείς χρειάζεται καμιά φορά να αφήνουμε πίσω ανθρώπους, όχι από κακία αλλά από ανάγκη να ανθίσουμε ξανά..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση