Όλα είναι κλειστά σήμερα..
Όχι μόνο τα μαγαζιά..
Όχι μόνο το ταχυδρομείο..
Όχι μόνο η θυρίδα 49 που, κανονικά, θα με περίμενε..
Στην Ελλάδα, ο Δεκαπενταύγουστος είναι μία από τις πιο ιερές ημέρες του χρόνου..
Οι δρόμοι σωπαίνουν, η ζέστη επιβραδύνει τα ρολόγια, και μία παράξενη σιωπή σκεπάζει τα πάντα, σαν λινό σεντόνι απλωμένο στον ήλιο..
Κι ίσως έτσι ξεκινάει η ιστορία..
Μερικές νύχτες, η κοινότητα όπου ζω, κοιμάται τόσο βαθιά, που ακόμη και τα φώτα του δρόμου μοιάζουν να κρατούν την ανάσα τους..
Το βράδυ πριν ο άνεμος πάρει τον έλεγχο των πάντων, κάτι κουνήθηκε στο γραφείο μου..
Τα γράμματα που είχα φυλάξει, εκείνα που δεν είχα στείλει ποτέ, άρχισαν να σηκώνονται, σαν να κουράστηκαν πια να περιμένουν..
Ξέφυγαν απ’ τα χαρτιά τους, παίρνοντας μαζί μερικές λυμένες σελίδες κι ένα ζευγάρι φτερά από το παλιό μου τετράδιο..
Αργά, ανέβηκαν προς το ανοιχτό παράθυρο..
Μικρά αστέρια τα συνόδευσαν, πέφτοντας προς τα πάνω αντί για κάτω, το καθένα να λάμπει αχνά με το βάρος μιας λέξης που δεν μπόρεσα ποτέ να πω..
Τα είδα να χάνονται στον ουρανό με την σελήνη να ελαττώνεται και κατάλαβα: κάποια μυστικά δεν είναι για να κρατηθούν, ούτε για να παραδοθούν..
Είναι για να περιπλανιούνται.. Να ταξιδεύουν αθόρυβα, και να βρίσκουν εκείνους που τα χρειάζονται περισσότερο, ακόμα κι αν δεν επιστρέψουν ποτέ σε μένα..
Και ίσως αυτό να ήταν πάντα αρκετό, όχι να τα στείλουμε όλα, ούτε να τα εξηγήσουμε..
Μα να αφήσουμε μερικά πράγματα να απομακρυνθούν απαλά, κουβαλώντας τη σιωπή μας με ευγένεια..
Γιατί ακόμη και τα γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ, μπορούν να αλλάξουν τον αέρα γύρω μας, μόλις τα αφήσουμε ελεύθερα..
Τατιάνα,
Αφήστε μια απάντηση