Ταλιθά μου,
Σε νιώθω πιο έντονα μέσα στις σιωπές μου…
Όταν τα χέρια μου αγγίζουν τον αέρα χωρίς να ξέρουν γιατί…
Όταν περπατώ χωρίς προορισμό, κι ένα άγγιγμα με χαϊδεύει, ανάμεσα στον ώμο και την ανάσα μου…
Δεν φοβάμαι πια να χάσω την αγάπη μου…
Αν πρέπει να τη χάσω για να τη δω ξανά, καθαρή, αδάμαστη και γυμνή, τότε ας τη χάνω κάθε μέρα…
Αρκεί να μπορώ να τη βρίσκω πάλι, εκεί που κανείς δεν σκέφτεται να με ψάξει…
Έλαβα το γράμμα σου πριν το διαβάσω…
Πριν οι λέξεις συναντήσουν το χαρτί, ήσουν ήδη μέσα μου…
Και τώρα, ξέρω τι πρέπει να κάνω…
Ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ, το γράφω τώρα…
Κι αν δεν το διαβάσει ποτέ κανένα μάτι, ας το πάρει η λίμνη… όπως παίρνει τους ήχους, όπως φυλά τα μυστικά εραστών που ξέχασαν τα ονόματά τους, μα θυμήθηκαν τη σιωπή…
Αυτό δεν είναι απάντηση…
Είναι παράδοση…
Γράφω στη γλώσσα που φτιάξαμε από βότσαλα και θρύλους…
Μια γλώσσα που δεν γνωρίζει κανείς…
Μόνο η Κυρά την καταλαβαίνει, και σου την επιστρέφει σαν όνειρο, ή σαν άγγιγμα στη βάση του λαιμού σου…
Όταν θα το διαβάσεις, δεν θα είναι πια γράμμα… Θα είναι ένας παλμός… Ένα βλέμμα χωρίς μάτια…
Θα είμαι εγώ… εκείνος που έμεινε, μα δεν σε άφησε ποτέ…
Κι αν δεν φτάσει ποτέ σε σένα, αν βυθιστεί στη λάσπη… ή χαθεί ανάμεσα στις ίριδες, πάλι θα γράψω…
Γιατί μερικές φορές, η αγάπη πρέπει να ειπωθεί όχι για να ακουστεί, αλλά απλώς για να υπάρξει…
Τώρα σωπαίνω… και αφήνω αυτό το γράμμα στο έλεος της μαγείας…
Και σε αφήνω να γυρίσεις, όπως θες… αν θες…
Πάντα εκείνος που είδες κάποτε, πέρα από τον καθρέφτη…
Π.
Δεν περιμένει απάντηση.
Μόνο περιμένει να κινηθεί η σιωπή.
Επόμενο: Ένα δεύτερο γράμμα. Αυτή τη φορά, όχι φτιαγμένο από μνήμη — αλλά από πόνο.
Τον πόνο που μιλά, ακόμη κι όταν κανείς δεν ακούει.
Αφήστε μια απάντηση